ผมว่าทุกคนที่เกิดมาจนโต ต้องเคยทำอาหารทานเองไม่อย่างใดอย่างเป็นแน่ ผมเองตอนเด็กๆ เป็นลูกชายคนกลาง 1 ใน 3 คน ของแม่ ที่ถูกให้มีหน้าที่ตำน้ำพริก (โขกน้ำพริก) ปอกมะพร้าว ขูดมะพร้าว ไม่สนุกเอาเสียเลย ใจห่วงเล่นมากกว่า ผมไม่ใส่ใจว่าแม่จะใส่อะไรในครก มีหน้าที่ตำก็ตำไป พอเห็นว่าน้ำพริกละเอียดยกให้แม่ดู แล้วจึงไปเล่นกับเพื่อนๆ ด้วยความที่แม่ทำอาหารขายในแคมป์ก่อสร้างสะพานของกรมทางหลวง(โครงการก่อสร้างสะพานที่ 1 ปัจจุบันเปลี่ยนชื่อ ศูนย์สร้างและบูรณะสะพานที่..) แม่ทำอาหารขายดีมากผมมีหน้าที่ปอกมะพร้าว ขูดมะพร้าว ตำน้ำพริก ช่วยแม่ทำอาหาร แม่เป็นคนใจดี ใครไม่มีเงินก็ให้เซ็นเชื่อได้ สิ้นเดือนต้องเอาเงินมาจ่าย แม่จดบันทึกเอาไว้ แม่จบ ป.4 แต่ลายมืองาม เขียนอ่านง่าย(ตอนแม่ตาย เห็นบันทึกแม่ คนที่ไม่ได้จ่ายเงินให้แม่ไว้เยอะเลย ..ตายแล้วไม่จ่าย ฮาๆ) แม่ทำอาหารเก่งทุกภาค โดยเฉพาะอาหารชาวหนือหรือคนเมือง ลาบหมู ยำจิ้นไก่ แกงโฮะ แกงฮังเล ฯลฯ แม่เรียนรู้กับผู้คนที่อยู่ในแคมป์ทำงานซึ่งมีคนอยู่ทุกภาค ผมจึงได้ทานอาหารอร่อยหลายๆอย่างที่ชอบเช่น ทอดมันปลากราย(ทอดปลาเห็ด) แกงส้ม แกงฮังเล(แม่เป็นคนเหนือ) ผมจึงได้รับประทานอาหารอร่อยๆ จากแม่ ลาบหมู-ลาบเนื้อ ลู่หมูก็อร่อย อาหารประเภทลาบ ทางเหนือไม่เหมือนอีสาน คนเหนือจะไม่นิยมใส่ข้าวคั่ว
โดยเฉพาะ แกงส้ม เป็นอาหารที่ผมโปรดปรานมาก เคยทานตอนเด็กๆ แกงส้มทำง่าย มีหอมแดง พริกแห้ง กระชาย ฯลฯ ...... (มีต่อ)
(แม่เป็นคนเหนือ) ผมจึงได้รีบประทานอาหารอร่อยๆ จากแม่ ลาบหมู-ลาบเนื้อ ลู่หมูก็อร่อย อาหารประเภทลาบ
อ่านแล้วอบอุ่นดีครับ และอาหารที่โค๊ดมานั้นผมเองก็ชอบๆทั้งนั้น....