ในปี   2554-2555  ระบบ  computer  ของผมมีปัญหาจนไม่สามารถเข้าสู่ gotoknow ได้   เข้าได้บ้าง    ก็ครั้ง สองครั้ง  ทำให้ผมเลยห่างหายไปนานพอสมควร

             เดือนเมษา  2556 ก่อนหน้าสงกรานต์เล็กน้อยผมก็แก้ปัญหาได้  ผมก็เลยเข้าเยี่ยมบันทึกของมวลสมาชิกที่นำมาแบ่งปัน  แต่ผมก็พบเพียงไม่กี่ท่าน  บางท่านก็อาจจะมีเหตุการณ์ประเด็นเดียวกับผมก็ได้หรืออาจจะเป็นประเด็นอื่น

               ดังนั้นในช่วง 2 ปีที่ผ่านมาในแต่ละบันทึกแต่ละสาระของมวลสมาชิกจึงได้ห่างเหินจากการแสดงความคิดเห็นของผมมานานเพราะผมชอบอ่านเมื่ออ่านแล้วผมก็จะแสดงความคิดเห็นทันที  ถ้าไม่แสดงความคิดเห็นก็กล่าว สวัสดีทักทายกันบ้างประเพณีวัฒนธรรมไทย

               ได้โอกาสที่ผมเพิ่ง update ได้เมื่อไม่กี่วันมานี้ดังกล่าว    เลยติดตามหาอ่านบันทึกสมาชิกมวลมิตรเดิม   แต่ไม่ปรากฏให้เห็นใน online  หมายถึง หายไปจกหน้าบันทึกหลายราย  ก็เลยติดตามอ่านสมาชิกใหม่โดยคาดหวังจะเยียมอ่านให้ครบทุกคน ถึงแม้ต้องใช้เวลาก็ตาม   ผมจะใช้แสดงความเห็นขณะที่ปรากฏชื่อเจ้าของบันทึกกำลัง online ทุกคน  ไม่ต้องเสียเวลาค้นหา   

               ความคิดเห็นในการเยี่ยมอ่าน    ผมถือเป็นประเด็นสำคัญของผม ผมตั้งใจจะต้องอ่านทุกบันทึกทุกสาระ   การที่ได้แสดงความเห็นไว้ที่ท้ายบันทึกของแต่ละบันทึก จะได้เป็นเครื่องหมายว่าบันทึกนั้น ๆ ผมได้อ่านแล้ว   และกำลังจะอ่านรอบ   2  แต่ไม่ต้องบันทึกใด ๆ

                แต่ที่สำคัญการเยี่ยมอ่านแล้วแสดงความคิดเห็น   ที่หลายท่านมองข้ามไปคือการเป็นกำลังใจแก่ผู้เขียนบันทึก   ผมนำความรู้สึกของผมเป็นตัววัด    หากท่านอื่น ๆ มีความเห็นอย่างอื่นก็เป็นความคิดเห็นของแต่ละบุคคล   เสมือนหนึ่งเขากำลังมีเพื่อนเพิ่มขึ้นในทุกความเห็น  ผมคิดเช่นนั้น

                 ใครอ่านบันทึกผมผมก็ขอบคุณเป็นที่สุด   นี่แหละเป็นสาเหตุที่ผมว่างจากภาระประจำ แล้วเปิดอ่านแล้วแสดงความคิดเห็นให้ปรากฏ  เพื่อเขาจะได้มีกำลังใจนำสาระดี ๆ มาบันทึกให้อย่างไม่มีวันหยุดนั่นเอง