สุขแท้ถูกทอดทิ้ง อยู่แสนใกล้แค่ใจพอ.

          </embed>

           นิทานท่านเล่าขาน             มาเนิ่นนานผ่านสมัย
ก่อนนั้นความสุขใจ                     มีทั่วไปในตัวคน

           

     ต่อมาปีศาจร้าย                  มุ่งทำลายทุกแห่งหน
รวมตัวกันสามตน                     ปรึกษาซ่อนความสุขไกล

         
        
       ตัวหนึ่งนั้นแนะว่า                บนภูผาที่สูงใหญ่

ความสุขซุกเข้าไป                     หายากไซร้ยากพบเจอ

           

        ตัวสองนั้นเห็นว่า                คนค้นหาได้เสมอ

อย่าเลยนะเพื่อนเกลอ                 หากเราเผลอคนพบพาน
     

           

        ควรเก็บความสุขไว้             ทะเลไกลอันไพศาล
ซ่อนเสียใต้บาดาล                      คงยากแท้จักคาดเดา

           

        ตัวสามไม่เห็นด้วย              มีเครื่องช่วยมิโง่เขลา
สมองนั้นไ่ม่เบา                          เรือดำน้ำในนที

                     

            ควรเก็บความสุขไว้        ซ่อนที่ใกล้ในคนนี่
"หัวใจ" นั่นแหละดี                     ต่อแต่นี้ยากสืบค้น

               

          ปีศาจนั้นเห็นด้วย             ต่างจึงช่วยซ่อนไม่บ่น
จากนั้นในบัดดล                         คนสับสนสุขไม่มี

                     
               

            บุหรี่ทั้งยาเมา                 กัญชาเหล้าว่าสุขี
วัตถุล้วนโลกีย์                            ลาภยศนี้เป็นทาสมัน

            

            กินเสพเที่ยวผับบาร์           โลกมารยาว่าสำคัญ
อำนาจสารพัน                               คือความฝันว่าสุขจริง

              

           ทุกคนต่างล่าสุข                 ต่างแบกทุกข์อันหนักยิ่ง
สุขแท้ถูกทอดทิ้ง                          อยู่แสนใกล้แค่ใจพอ...

                         .......................................

                                                                         ธรรมทิพย์
                                                                    ๓๑ มีนาคม  ๒๕๕๖  

หมายเหตุ  ผู้เขียนเกิดแรงบันดาลใจจากการอ่านนิทานเรื่อง "ที่ซ่อนความสุข"  จึงนำดัดแปลงเนื้อหาแต่งเป็นกาพย์ยานี ๑๑