การเขียนครั้งแรกของฉัน.......มันเป็นเรื่องที่ยากมากที่จะเขียนเรื่องราวเรื่องหนึ่งหรือยกประเด็นใดมาเขียนในครั้งแรกนี้
และแล้วในที่สุดก็ยกเรื่องนี้มาเขียน.........
ชีวิตของเด็กผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งซึ่งมองเผินๆแล้วชีวิตของเธอแทบจะไม่มีอะไรแปลกใหม่เลยด้วยซ้ำสำหรับเด็กหญิงวัยสิบแปดปี...ชีวิตของเธอดำเนินมาเหมือนเด็กมัธยมปลายที่เตรียมจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยทั่วไปเธอเรียนพิเศษอย่างหนักเพื่อที่จะได้เข้ามหาวิทยาลัยที่ใฝ่ฝันทุกวันที่เรียนเสร็จเธอจะมีพี่ชายมารับเสมอ
จนมาวันหนึ่งพี่ของเธอพูดว่าข้าทำผู้หญิงท้องวะ
เธอคิดเพียงว่าพี่ชายคงพูดเล่นเหมือนเช่นเคยจนพี่ของเธอมักพูดบ่อยขึ้นเรื่อยๆและสิ่งที่เธอไม่คาดคิดก็เป็นจริงพี่ของเธอทำผู้หญิงคนหนึ่งท้อง
แม่ไม่ชอบผู้หญิงคนนั้นที่บ้านของเธอเริ่มมีปัญหาแม่ไม่ยอมรับหลานและผู้หญิงคนนั้น
ผู้เป็นพี่ขอโทษแม่และร้องไห้แต่แม่ไม่ใจออ่นเลยสักนิดและบอกพี่ชายของเธอว่า”จะทำให้เสียใจทำไมแม่หวังที่จะพึ่งลูกตอนเรียนจบแต่พอจบกลับสร้างปัญหาอีก”
แม่เสียใจมากและเมื่อพี่กลับมาที่บ้านก็มักมีเรื่องโต้เถียงอย่างรุนแรงเสมอ
จนวันที่เด็กบริสุทธิ์คนหนึ่งคลอดออกมาดูโลก เด็กที่ไม่รู้เรื่องราวคลอดออกมา เหตุการณ์ดำเนินไปอย่างปกติแต่ภายในใจของทุกคนไม่ปกติเหมือนพยายามคิดว่าไม่เคยเกิดเรื่องนี้ขึ้นไม่มีเด็กเกิดขึ้นมา ไม่มีใครในบ้านกล้าพูดถึงเรื่องราวนี้เลยจนผู้ชราที่สุดในบ้านพูดออกมาในวันหนึ่ง
จนทำให้บ้านที่เกือบสงบกลายเป็นมีเรื่องราวอีกครั้งเพราะแผลเป็นที่ถูกสะกิดออก
ตอนนี้เธอก็ดำเนินชีวิตแบบกลืนไม่เข้าคลายไม่ออกมาเป็นเวลาสองปีเท่ากับอายุของเด็กคนนั้น
เรื่องราวนี้ยังคงอึดอัดอยู่ในใจของเธอเสมอมาเธอไม่เคยพูดอะไรเลยเธอเก็บปัญหาทุกอย่างไว้ในใจและบอกคนรอบข้างว่าไม่คิดมากไม่มีอะไรปล่อยใจให้ดำเนินไป......ณ
ตอนนี้เธอไม่เข้าใจด้วยซ้ำว่าปัญหาคลุมเครือนี้จะจบลงอย่างไรเมื่อไร่ อีกสิบ
ยี่สิบปี หรือจากกันไปด้วยธรรมชาติของโลก
เธอคิดว่าปัญหานี้จะจบลงอย่างง่ายดายเพียงลดคำว่า
ทิฐิ ลงและเปลี่ยนมุมมองมาลองมองมุมของคนอื่นบ้างเพื่อจะได้ข้อคิดใหม่และเข้าใจความคิดของทุกคนและชีวิตที่บริสุทธิ์ก็จะงอกงามตามวัยของเขาไม่ต้องมาเป็นเด็กที่มีปมในชีวิตที่ยากจะแก้แบบตัวเธอเอง.............
เก่งมากครับ