ผมเพิ่งไปดูวีดีโอ จาก TED ที่ชาวอินเดียคนหนึ่งซึ่งเคยเป็นอาจารย์สอนการเขียนโปรแกรมคอมพิวเตอร์ในนิวเดลลีชื่อ สุคตะ มิตรา บรรยายประสบการณ์ของเขาที่ทดลองเพื่อช่วยเหลือการศึกษาของเด็กยากจน เขาพูดเรื่อง "สร้างโรงเรียนบนเมฆ" (Build school in the cloud) น่าสนใจดีมาก
(มีนอกประเด็นที่ผมสังเกตอีกด้วยคือ นายคนนี้ชื่อเขาตั้งไปเหมือนกับพระฉายา พระพุทธเจ้า คือดังที่เราเรียกขานพระนามว่า "พระสุคต" แปลว่า ผู้ไปแล้วด้วยดี)
เขาทดลองเอาคอมพิวเตอร์ไปตั้งไว้ในกลางสลัมที่อินเดีย เจาะหน้าต่างบนกำแพง วางเครื่องไว้ด้านในให้เด็กลองใช้จากภายนอกผ่านช่อง เขาพบว่าเด็กๆ ในสลัมเรียนรู้ได้เอง แม้จะเป็นภาษาอังกฤษ และเริ่มแรกพวกนั้นไม่รู้ภาษาอังกฤษเลย เขาทำซ้ำสองแห่ง ได้ผลเหมือนๆ กัน บางเรื่องก็เป็นเรื่องที่เข้าใจได้ยาก เช่นเรื่องยีนส์หรือ การทวีปริมาณของ ดีเอ็นเอ
เขาพบว่า การให้กำลังใจเป็นเรื่องสำคัญ เช่นคำชม หรือแม้แต่เสียงอุทาน(ด้วยความทึ่ง) จากคนที่คอยดูอยู่ข้างๆ กระตุ้นการเรียนรู้ แต่ในตรงกันข้าม การทำโทษ การสอบ กลับเป็นผลร้ายต่อการเรียนรู้ เพราะระบบประสาทจะตีความว่าเป็นอันตรายและสมองจะปิดระบบการเรียนรู้ มิตราพูดว่า หากครูแค่ถอยมายืนห่างๆ และคอยให้คำชมและให้กำลังใจก็เพียงพอ
เขายังได้จัดการเรียนทางไกลให้กับเด็กยากจนในอินเดีย โดยอาศัยอาสาสมัครสตรีสูงวัยชาวอังกฤษช่วยสอนอีกหลายร้อยคน
เขาทดลองจัด สภาพแวดล้อมการเรียนรู้ที่ผู้เรียนก่อตั้งกลุ่มขึ้นมาเอง (self organizing learning enviroment / SOLE)
ผมคิดว่าเราน่าจะพิจารณาประสบการณ์ที่เขาถ่ายทอดมาประยุกต์ใช้ในการเรียนการสอนแบบใหม่ได้ดี
โดยเฉพาะในเมื่อเด็กของเรานับแสนคนมีเทเบล็ตใช้ในโรงเรียนแล้ว แต่หากว่า วิธีเรียนของเด็กยังคงเป็นแบบเดิม ก็อาจจะไม่ได้ผลเต็มที่
(ขอโทษทีครับสำหรับขนาดฟอนต์ แก้ไขหลายรอบให้เหมาะยังไม่ได้สักที จนหมดความพยายาม)
