เมื่อผมกลับเมืองไทยปีที่แล้ว  ตอนนั่งแท็กซี่จากหมอชิตกับบ้าน ประมาณตอนตีสี่ รถกำลังว่าง ถนนกำลังเงียบ คนขับเปิดเพลงในวิทยุฟังเอง  ผมก็เลยมีโอกาสได้ฟังด้วย  ฟังแล้วชอบๆๆ  เพลงเพราะ ความหมายสะเทือนใจ  เสียงนักร้องผู้หญิงเป็นลูกทุ่งจริงๆ  ไม่ได้ฟังสำเนียงอย่างนี้มานานมากแล้ว  นักร้องผู้ชายจำไม่ได้เสียอีกว่าเป็นก็อด จักรพพรณ ที่ผมชื่นชมมาตั้งแต่ตั้งนาน

อย่างที่ผมเคยบอก  คนอยู่เมืองไทยได้ยินเพลงดี เพลงเพราะๆ ได้ง่ายๆ  ก็เลยไม่รู้คุณค่า  คนอยู่ต่างแดน พอได้มาฟังครั้งแรก ถึงกลับอึ้ง

ขอบคุณฟ้าที่ให้เธอ  ขอบคุณเธอที่ให้ใจ

เอาเข้าจริงๆ มันก็ไม่แน่หรอกครับ  ผมรู้จักเจ้คนหนึ่ง ผมเรียกแกว่า เจ้ฮ้วง  เธอมาช่วยวัดเป็นประจำ ทำหน้าที่เป็นเหรัญญิกเก็บเงินให้โรงเรียนวัด  ช่วยพาพระไปทำธุระ มีความสุขในการอยู่วัด ผมถามว่าชีวิตทางครอบครัวเป็นอย่างไร สบายดีหรือ

เธอหัวเราะ ตอบอย่างมีอารมณ์ดีว่า ฉันกับแฟน ตั้งแต่แต่งงานกันมายี่สิบกว่าปี อีพาฉันไปเที่ยวที่ซีเวิลด์ครั้งเดียว อีไม่ชอบเที่ยว ชอบอยู่แต่ในบ้าน  ตอนไปเปิดร้านอาหาร  อีรับหน้าที่อยู่ข่างนอก ฉันอยู่หน้าที่ข้างใน  

ถ้าอยู่บ้าน  อีอยู่ข้างบน ฉันอยู่ข้างล่าง ไม่อยากพูด

ตอนนี้อีไปซื้อบ้านใหม่  อีอยู่บ้านใหม่  ส่วนฉันอยู่บ้านเก่า

ผมก็อยากรู้เลยถามไปอีกว่า  แล้วอีไม่ไปมีกิ๊กใหม่หรือ

เจ้แกตอบว่า  ไม่หรอก อีอยู่ของอีคนเดียว  นั่งหน้าคอมทั้งวัน

เจ้ฮ้วงพูดเหมือนจะปลงตก

ได้แค่นี้ก็ดีแล้ว