"มาฆบูชา" น้อมนำธรรมมาปฏิบัติ...

ปี2555ที่ผ่านมากับการทำใจ(จะ)ไม่กลัวเข็มฉีดยา...ทำใจกล้าตั้งหน้าไปบริจาคเลือด(ซะเลยยย)

จากความตั้งใจเดิมเริ่มแรกของการฝึกตนให้ตัวเองใช้ฐานเริ่มของตนเองกับความกล้า-ให้ เพื่อติวเข้มกาย วาจา ใจ ให้อยู่กับอารมณ์ "สมถกรรมฐาน" บ่อยๆ(ค่อยๆซึมลึกตกผลึกแน่นไปเรื่อยๆ)

ประการถัดมาจากความตั้งใจ..ยังไงๆก็ต้องให้ผ่าน3เข็ม(อาจดูเพียงนิดๆ แต่การเริ่มต้นสำหรับข้าพเจ้าแล้วยิ่งใหญ่ทีเดียว)..ปลายปี2555 กำหนดเข็ม3 ตามมาดูท่าคงจะไม่มีปัญหาอะไร...

แต่แล้วเมื่อถึงเวลานัด อาการเจ็บป่วยทางกายกลับเข้ามาแทนที่ความรู้สึกที่ตั้งใจ..ถึงแม้การเจ็บไข้ได้ป่วยอาจจะไม่ถึงขั้นสาหัสเข้ารพ. แต่ก็ฉุดรั้งกายใจอยู่นานนับเดือน

...หลังจากกายสบายขึ้นเข้าสู่ปีพ.ศ.ใหม่ความตั้งใจเดิมไม่เคยจางหายไปแต่เหมือน"ความวัวหาย ความควายเข้ามาแทรก" สารพัดเรื่องราวชวนปวดหัวพาให้เหนื่อยใจ..เรื่องที่ทำให้ใจไม่ขยับจมนิ่งคือการถูกกระทบตรงๆจากผู้ที่ให้ความเคารพนับถือที่พูดถูก คิดถูก ฟังถูก อ่านถูก สอนผู้อื่นก็ถูกต้อง..แต่เมื่อกระทำในสิ่งที่เป็นแก่นสาระสำคัญกลับ"เลือก-ทำ"ผิด (ถูกใจ)

...หัวใจที่ถูกกระทบ สะดุด หยุด "ความเชื่อมั่นศรัทธา"ที่เคยมีในหัวใจมันลบหายไปอย่างหมดสิ้นโดยที่ไม่ได้สัง(Delete)..ได้แต่นำเรื่องราวต่างๆที่เกิดขึ้นกับการเดินทางของชีวิตบุคคล(กลุ่มนี้)มาพิจารณา ให้เป็นธรรมะและเป็นตัวอย่างชีวิตอีกด้าน เพื่อเตือนตัวเองอย่าได้กระทำเช่นนั้นโดยเด็ดขาด

...สิ่งที่คนเหล่านั้นได้สวมหน้ากากกระทำกับข้าพเจ้าและสามี(ปากปราศัยน้ำใจเชือดคอ-เนรคุณ) ก็ไม่ทำให้หัวใจโกรธแค้นอันใด ตรงกันข้ามกลับรู้สึกเวทนาคนเหล่านี้จริงๆพร้อมกับคำว่า"อภัยทานขึ้นใจ"

จากนี้ไปจนถึงวันสุดท้ายของชีวิตกับสิ่งที่คิดพูดกระทำของเขาเอง จะกรัดกร่อนใจตัวเขาเองไปจนวันตาย"กรรม" จริงๆแล้วชีวิตจะว่าง่ายก็ง่าย จะว่ายากก็ยาก แต่ทั้งสองอย่างก็ลงที่การกระทำที่ทำให้มันยาก หรือง่าย

...หลังจากที่ใจได้พิจารณาเรื่องราวที่เกี่ยวข้องกับชีวิตแบบชัดแจ้งแล้วความตั้งใจเดิมก็ยังอยู่...แต่อยู่ๆมาคนใกล้ตัวกลับไม่ค่อยสบายเอาซะงั้น(เลือดกำเดาออกบ่อยมาก เกือบทุกวัน) ช่วงแรกที่รับรู้หัวใจก็สะดุดอยู่ไม่น้อย ภาวะกังวล(ความผูกพัน) กลัว...

รวมถึงภาวะแล้งหนักต้นไม้ในสวนตายค่อนข้างเยอะ ตะขบเหลือไม่กี่ต้น ผักหวานต้นโตๆบางต้นโทรม บางต้นตาย(ขาดน้ำ) ยิ่งพาใจดิ่งลงเหว...

แต่เมื่อหัวใจที่ดิ่งลงไปพร้อมๆได้ยินเสียงใจตัวเองตะโกนออกมา"ความพร้อมไม่มีในโลก(หากไม่ลงมือสร้างมัน)"..สิ่งที่มองเห็นอยู่ข้างหน้า แม้จะรู้ว่าเป็นของเราหรือกำหนดวันเวลาแน่นอน..แต่ตราบใดที่ยังไม่ลงมือทำก็อย่าได้สรุปว่ายังไงๆได้ทำ-ทำได้(หากยังไม่ลงมือทำมันซะก่อน)

...เมื่อขับเคี่ยวใจตนได้ครบรอบวันดีๆมาถึง(22-2-2556)จึงได้ไปให้หมอเจาะเข็มที่3กับการบริจาคเลือด(หัวใจร้องเย้ๆถึงแล้ว..รู้งี้น่าจะเลิกกลัวเข็มตั้งแต่อายุ25ที่นน.ถึง) เบากายที่ได้สัญญาไว้แต่ละรอบ3เดือนกับสังขาร(ผลิตเลือด) เบาใจที่ได้ทำบุญ ทำบุญวันเกิดต่ออายุให้กับคนรักเป็นของขวัญวันเกิด กำหนดบุญดีๆที่ทำถึงทุกสรรพสิ่ง...

              ...อีกหนึ่งความรักจากฉัน(บุญต่อบุญ)...วันดีๆ"มาฆบูชา" น้อมนำธรรมมาปฏิบัติ...

               

                                         *** ขอบพระคุณ สวัสดีค่ะ ***