* คนเรานั้นถ้าถึงวัยทำงานแล้วแต่ยังไม่มีงานทำ..ก็ออกจะกลุ้มสิครับ บางคนหมดวัยทำงานแล้ว  แต่ความสามารถยังพอมีก็ยังอยากทำอีก..เผื่อชีวิตจะดีขึ้นอีกสักนิด. ถ้าท่านมีวัยขนาดผมยังอยากทำงานต่ออีกหรือไม่ ? อ๋ออยากพักผ่อน..ถ้างั้นก็พักด้วยการอ่านเรื่องนี้ให้จบก็แล้วกันน๊ะครับ..




อุ๊ยเธอ !ที่นี่รับหลายตำแหน่งน๊ะ. - รีบไปดูเดี๋ยวจะปิดเสียก่อน.

ผมมิได้รอช้าเลยครับ.. สายวันจันทร์ผมติดต่อและทางจนท.ให้ส่งใบผ่านงานไปให้  ผมออกตัวว่าผมอาจจะสูงวัยไปหน่อย..ไม่ทราบว่าทางบริษัทจะขัดข้องหรือไม่ ? ฝ่ายบุคคลสาวตอบมาแบบน่าชื่นใจสิครับ.อายุเป็นเพียงตัวเลข..เธอมิได้พูดเช่นนั้นหรอกครับ ผมพูดเองต่างหาก.  เธอบอกว่าจะเสนอเจ้านายต่อไป..แล้วจะติดต่อกลับ..ยังไงผมก็มีสิทธิ์ที่จะแอบดีใจนิดๆได้..มิใช่หรือ ? ถึงแม้จะต้องคอยแต่ก็ยังดีกว่าไม่มีหวังใดใด ?สองวันต่อมาผมพากันไปสมัครงานที่มาบตาพุดอีกครั้ง.ตามที่ลูกสะใภ้ต้องการ.เราพบว่าทางบริษัทฯดังกล่าว ได้นำป้ายประกาศรับสมัครงานออกไปแล้ว แสดงว่าเขาคงได้คนครบแล้วแน่ๆ..


บริษัทแรกที่ชวนมาทำงานด้วย.  - กลับจากบังคลาเทศก็ต้องจากกัน.

ผมต้องขอจบลงอย่างเงียบๆตรงนี้ก่อน..เพราะ.ไม่รู้ว่าพอจนท.ตรวจสอบแล้วอายุที่ว่าเป็นเพียงตัวเลขนั้น..จะมีผลหรือไม่ ? เพราะฝ่ายบุคคลมีหน้าที่เลือกแล้วเสนอผ่านไป. แต่ผู้ที่ชี้ขาดกลับเป็นบุคคลที่มีตำแหน่งใหญ่กว่า..จริงไหมครับ? ที่จริงผมตั้งใจจะจอดรถถ่ายภาพ..ป้ายรับสมัครงานของบริษัทดังกล่าวมาให้ชม  เสียดายที่เขารื้อออกไปแล้ว..หันไปหันมา..เอาภาพของบริษัทแรกที่เจ้าของชวนผมออกจากกองทัพมาทำกับเขาให้ท่านได้ชมกัน  ขณะเขียนเรื่องบริษัทนี้ขยายกิจการไปใหญ่โตพอสมควร..บริษัทจะใหญ่โตขนาดไหน  ถ้ายังเอาเปรียบพนักงานล่ะก็เชื่อผมเถอะ..ยังไงๆเจ้าของก็คงไม่มีความสุขหรอกครับ..จริงไหมครับเจ้านาย ? 


บริษัทฯ ที่ผมส่งใบผ่านงานไปให้พิจารณา. - คงจะเก้ออีกตามเคย.

ลูกสะใภ้ของผมถูกเรียกตัวเข้าทำงานในวันนี้..๗ก.ย.๕๕ เข้าช่วงเย็นและออกงานตอนเช้า.ส่วนผมเองต้องผิดหวังและไม่ขอนับว่าเป็นครั้งที่เท่าไร ? จึงไม่ปวดหัวไงล่ะ การนำป้ายประกาศรับสมัครงานออกไปนั้นคงมิได้หมายความว่า..ทางบริษัทฯได้พนัก งานครบแล้ว ตามที่ผมเข้าใจเอาเอง. เมื่อวานผมดูเคเบิ้ลทีวีในพื้นที่สัตหีบจึงทราบและมั่นใจว่า..ผมต้องผิดหวังจากงานที่บริษัทนี้เสียแล้ว. เพราะประชาชนชาวพลูตาหลวง..ออกมาเดินขบวนขับไล่ด้วยการนำของผู้นำหมู่บ้าน เนื่องจากบริษัทนี้ทำลายสภาพแวดล้อม  และปล่อยให้น้ำสกปรกเคมีต่างๆรั่วไหลออกมา..โดยไม่มีการดำเนินการที่ถูกต้อง.


ดูสิคะ ! สารเคมีทั้งนั้นเลย.  - จะหายใจกันยังไงล่ะ ?

ชาวบ้านได้ขับไล่ให้รื้อโรงงานและย้ายออกนอกพื้นที่. แม้ว่ากำลังอยู่ระหว่างเจรจาก็ตาม ผมดูจากสภาพแล้วไม่น่ารอด..ปัจจุบันนี้ประชาชนหันมาเอาจริงเอาจัง...กับการรักษาสภาพแวดล้อมมากขึ้น. แม้ผมจะไม่ได้งานทำที่นี่แต่ถ้าทำให้ประชาชนในหมู่บ้านดังกล่าว หรือหมู่บ้านใกล้เคียงอยู่กันโดยปราศจากมลพิษต่างๆ  ผมยอมที่จะตกงานดีกว่า..ต่อมาเพื่อนผู้การของผมโทรมาบอกว่า..ให้ลูกสะใภ้ไปสมัครงานราชการแห่งหนึ่งในพื้นที่.  เพื่อนสนิทที่เป็นเพื่อนกับผู้การผมรับปากว่า..ให้ไปสมัครแล้วจะสอบสัมภาษณ์พอเป็นพิธี.  ขณะเขียนเรื่องนี้ลูกสะใภ้ออกจากงานที่มาบตาพุดมาแล้ว..ได้ทำจริงเพียง ๑ วัน.


เราไม่เอามลพิษ.  - ออกไป..ออกไป..

พอผมตำหนิไปว่าทำไมไม่อดทนเลยล่ะ ? เพราะผมนี่แหละที่อุตส่าห์ขับรถไปส่ง..เสียเวลา..เสียค่าน้ำมันรถไปเปล่าๆ..ดูสิครับเธอโกรธ..หาว่าพ่อแฟนชอบยุ่งกับเธอ..เออเด็กสมัยนี้..ออกจะแปลกจริงๆ. เที่ยวนี้ถ้าได้ทำงานราชการแล้วออกมาอีก..ผมจะเลิกคบเสียเลย ตั้งใจไว้แล้ว.มีการเรียกไปดูตัว..ไปเขียนใบสมัคร..แล้วป้อนคำถามว่า”หนูมาทางสายใครหรือ ?”สุดท้ายเรียกไปสัมภาษณ์พอเป็นพิธีใน ๒๑ ก.ย.๕๕  ที่ผ่านมา..ทุกคนโดยเฉพาะเธอเอง.กำลังฝันกลางฤดูฝน.วันที่๑๔ช่วงสายๆฟ้าผ่าลงมากลางคันนา   ไม่เกี่ยวกับผู้เขียนเลยแต่มันเกี่ยวกับคนงานใหม่..ที่กำลังจะใช้เส้นเข้าทำงานราชการน่ะสิ !


ภาพจากประเทศอิรัค.  - จนท.เซฟตี้งานขุดเจาะน้ำมัน.

สาวหน้าห้องโทรมาบอกว่า..งดหมดทุกรายการเพราะว่า..เราท่านๆคงเคยได้ยินกันมาแล้วน๊ะครับที่ว่าเหนือกระดาษยังมีซาลาเปา..เอ๊ยไม่ใช่ครับ“เหนือฟ้ายังมีฟ้า”ต่างหาก ..งานหลักคืองานราชการที่เพื่อนผู้การของผมได้ออกปาก และยืนยันไว้ที่แรกนั้น ..เกือบจะเริ่มงานอยู่แล้วแต่มีคนที่เส้นใหญ่กว่าผู้การผม.แถมพี่แกมาแรงกว่า..จึงเป็นอันต้องพับฐานไป. แต่คนที่รับปากจะช่วยนั้นเขารับผิดชอบด้วยการให้ไปทำงานที่บริษัทในเครือของเขาหลังจากเพื่อนผู้การพาไปคุยกับตัวเจ้าสัวแล้วป็นอันว่า ..โอเค.. โอเคน๊ะครับ.แม้รายได้จะยังไม่มากตามที่รัฐฯประกาศไว้.ปริญญาตรีรับเงินเดือนเริ่มต้นที่หมื่นห้า.


รถตู้ระยอง - กรุงเทพ  - เสี่ยงวันเดียวก็พอแล้ว.

ผมปลอบให้เธอทำไปก่อน..แล้วจะขยับขยายอย่างไร ? ก็ค่อยว่ากันใหม่..ดีกว่าต้องไปทำไกลบ้าน.กว่า ๔๐ ก.ม.ไหนจะเสียค่ารถไป - กลับวันละ ๘๐ บาท.ชีวิตยังต้องเสี่ยงอยู่บนรถตู้วันละเกือบ ๒ช.ม.  งานตรงนี้เธอสามารถขี่รถมอเตอร์ไซด์ไปกลับเอง เพราะห่างจากบ้านเพียง ๑๐ ก.ม.เท่านั้น ! ผมคงไม่มีอะไรจะดีใจเท่าที่ยังพอมีเพื่อนคอยช่วยเหลือ..และลูกทั้งสองได้ทำงานเรียบร้อยแล้ว..อย่างน้อยเขาจะได้เริ่มชีวิตของเขาเองแล้วช่วยกันก่อร่างสร้างครอบครัวต่อไป.  ส่วนชีวิตของผมนั้นเมื่อขึ้นมาสูงสุดแล้ว..ก็คงต้องรอเวลากลับลงไปเท่านั้นเอง..แม้จะไม่ต้องดิ้นรนอะไรอีกแล้ว..แต่ผมอยู่เฉยไม่ค่อยได้ครับ..ต้องไปหาอะไรทำอีกสักนิด.ผมมีโอกาสพบกับเพื่อนทหารเรือนอรเวย์  เราดื่มและคุยกันบ่อยขึ้น..ผมกำลังจะเขียนถึงในโอกาสต่อไป..โปรดติดตามอ่านกันต่อไปน๊ะครับ.* ขอบคุณภาพจากเน็ททุกสาขา.

สวัสดีครับ.

โตนี่ - ฟาง.

๒๐ ก.พ. ๒๕๕๖

* ขณะเขียนเรื่องนี้ เธอพอใจกับที่ทำงานแห่งนี้มาก..เพราะในสำนักงานย่อยมีจนท.รวม ๓คนเท่านั้นเอง ทำงานแบบพี่น้อง ใครมีธุระก็หยุดไปได้เลย ใครว่างก็มาทำงานแทนกัน แม้สิ้นปียังไม่มีโบนัสแต่..ตรุษจีนเธอก็ยังได้รับซาลาเปากับเขาด้วย..อั่งเปาครับ..