บันทึกนี้ถือเป็นเรื่องประหลาดที่เกิดขึ้นกับผมในวันนี้ เวลา ๑๖.๐๐ น. ย้อนไปเมื่อสัปดาห์ก่อน มีงานอยู่ชิ้นหนึ่งที่เปิดอิสระให้ผู้เรียนจะทำหรือไม่ทำก็ได้ เพื่อประเมินความตั้งใจและการลองปฏิบัติ โดยให้ผู้เรียนมีอิสระในการทำความดีอะไรก็ได้ หรือจะไม่ทำก็ได้ หากทำให้เขียนเป็นรายงานมา ว่าทำอะไร ทำอย่างไร ทำที่ไหน ได้ผลอย่างไรบ้างทั้งทางกายภาพและจิตวิญญาณ รู้สึกอย่างไรบ้าง คือหัวข้อ "ความดีพิเศษของข้าพเจ้า" ผมเปรียบเทียบให้ผู้เรียนฟังว่า ปกติเวลาเราไปสั่งก๋วยเตี๋ยวหนึ่งชาม หากเราไม่ได้สั่งพิเศษอะไร ก็ธรรมดาๆ แต่ในบางครั้งเราสั่งพิเศษ นั้นแสดงว่า มันไม่ปกติ มันพิเศษกว่าชามอื่นๆที่ผ่านมา ความดีนี้เหมือนกัน ต้องเป็นความดีที่ทำพิเศษเหมือนก๋วยเตี๋ยวชามพิเศษ

ปรากฎว่า แต่ละคนพยายามที่จะไปทำ หลากหลายกรณี มีอยู่กลุ่มหนึ่งเป็นนักศึกษาออกแบบ วันนี้มาส่งงาน ผมเปิดงาน ปรากฏว่า เป็นสูตรก๋วยเตี๋ยวหลากหลายทีเดียว ทั้งเย็นตาโฟ ข้าวต้มก๋วยเตี๋ยว ฯลฯ ล้วนน่ากินน่าแสดงฝีมือจริงๆ ผมคิดในใจว่า นักศึกษาส่งผิดหรือเปล่า ผมรีบเดินออกไปดู เห็นเขายังอยู่กันหน้าห้องทำงาน จึงถามรายละเอียด ผมเอ่ยขึ้นว่า "ตกลงสูตรก๋วยเตี๋ยวมันเกี่ยวอะไรกับความดีพิเศษด้วยเนี่ย" เสียงฮาใหญ่ คนหนึ่งพูดขึ้นว่า "เห็นไหม บอกแล้วไม่เชื่อ" อีกคนบอกว่า "ผมบอกเขาแล้ว เขาก็ไม่เชื่อ" โทษกันไปโทษกันมา 

นี่คือ "ก๋วยเตี๋ยวความดีสูตรพิเศษ" เหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นกับผมได้อย่างไร ผมสื่อสารผิดพลาดหรืออย่างไร ถ้าผิดพลาด ทำไมผู้เรียนมากกว่า ๓๐ คน จึงทำสอดคล้องกับเป้าหมาย มีอยู่กลุ่มนี้เอง ทำเกินหน้าเกินตา

ข้อสังเกต: ผู้เรียนจำนวนมากค่อนข้างซื่อๆ ว่ามาก็ว่าไป ผนวกกับบื้อๆของผู้รับผิดชอบวิชา ก็เบี้ยวๆบูดๆไปธรรมดา