จดหมายถึงครู l เขียนย้อนทบทวนใหม่

กราบสวัสดีค่ะครู

            ตื่นกลัว ตื่นตัว ตื่นรู้ ตื่นเต้น 

อาการตอนที่เขียนจดหมายฉบับนี้เริ่มจากตื่นกลัว แล้วค่อยตื่นตัว ไปสู่ตื่นรู้ ไม่ได้กลัวครูค่ะ แต่กลัวที่กิเลสตนเองจะลากให้ทำแบบน้อง เพราะเราเหมือนกันมาก จากที่ครูเมตตาจี้ว่า นี่แหละมันไม่รู้จักถอดบทเรียนกับตนเอง

ใช้ชีวิตแบบไม่ฝึกทางปัญญาหนักไปทางกินแรง

ชีวิตหมุนเวียนเคลืื่อนไหวไปเร็วมาก 

เรื่องราวในวัด ที่กระตุ้นให้เร่งเพียรเรียนรู้ ครูเมตตาให้ได้ร่วมเรียนรู้ด้วย

ครูแก้ปัญหาให้ดูสม่ำเสมอ แต่หนูยังอ่อนในการถอดบทเรียนกับตนเอง 

งานที่นี่ก็ไม่ถึงกับหนักเจ้าค่ะ สบาย ๆ หาข้อมูล ประมวลผลข้อมูลและทำสรุป ตามนายไปประชุมที่ต่าง ๆ 

แต่ที่รู้สึกอึดอัดคือ ยังขยับไปไหนไม่ได้ แต่ก็เดินทางมาก ครั้งนี้ก็เหมือนได้มาดูเจ้าค่ะ ควบคู่ไปกับการทบทวนตนเอง

เมื่อวานล้มตัวลงนอน ระลึกถึงสิ่งที่ครูสอน โดยให้ย้ายที่นอนบ่อย ๆ ย้ายแบบไม่ให้ติดที่ ก็เหมือนกับชีวิตหนูเลย ย้ายแต่ละทีก็ได้เห็นขยะชีวิตตนเอง หนูจึงลุกขึ้นมาขยับจัดห้องใหม่เอาแบบให้มิดชิดกับตนเอง ก็รู้สึกเบามากขึ้น

พอครูเมตตาให้เดินก็ยังเป็นเพียงการเดินที่ข้างในยังไม่เป็นความนิ่ง แต่พอเดินแล้วมานั่งลงก็จะรู้สึกสบายเร็วขึ้นเจ้าค่ะ 

แต่ข้างในยังเกี่ยงที่จะเขียนถอดบทเรียน สำหรับเช้านี้ ครูเมตตาให้รวมเรียนเรื่องน้องทำให้เห็นข้อบกพร่องที่เหมือนกันของหนูกับน้องชัดขึ้น แล้วบอกตนเองว่า ไม่ได้ละ 

พลาดการเขียนไปหลายเรื่อง

ตอนเช้าแม่ชีโทรมา ได้คุย ได้รับฟัง ถึงการสั่นสะเทือนในใจท่าน ระหว่างนั้นใจหนูก็คิดถึงครู 

ประมาณเจ็ดโมงครูโทรมา หนูได้พบังได้กำลังใจ ครูเมตตาเติมให้เสมอ ๆ

ตลอดวันเมื่อวานก็ทำข้อมูล บ่าย ๆ เย็น ๆ กลับช้าหน่อย เพราะนายไปรับเสด็จ พอกลับมาก็รอรับคำสั่งเพิ่มเติมรายวันค่ะ

สรุปว่าตอนเช้าตามนายไปประชุมที่กระทรวงอุตสาหกรรม เป็นการตามนายครั้งแรกที่ไม่มีเลขาประจำไปด้วย รู้สึกเกร็งเหมือนกันเจ้าค่ะ แต่ก็เป็นบทเรียนที่ต้องทำ

พอถึงเวลาไปจริง หนูเข้าใจ concept การประชุมผิด ไม่ใช่การประชุมในเนื้อหา แต่เป็นการประชุมผลักดันแนวทาง กฏหมาย ของประเทศ 

ก่อนไปรับนายครูให้หนูได้ร่วมเรียนเรื่องน้องภัส ในการพิจารณาช่วยเหลือน้องให้ดีที่สุด ครูให้สิ่งที่ดีที่สุดกับคนรอบข้างเสมอ บ่ายๆเย็นหนูนัดเจอพี่กุล น่ารักมากค่ะครูพี่กุลมาด้วยความมุ่งมั่นตั้งใจ แต่หนูกำลังคลุกกับเรื่องกิน ช่วงนี้กินมาก วันนี้ได้เห็นว่ากินมากก็ง่วง แม้จะเม็ดทานตะวันก็เถอะ จริงๆน่าจะจำตั้งแต่วันศุกร์ที่แล้วที่ต้องจอดนอนปั้มที่ยโสธรก็เพราะ หยิบเม็ดทานตะวันเข้าปากที่ร้อยเอ็ดทำให้ศักยภาพการขับรถลดลง

ไม่ยอมเขียน ไม่ยอมคิดก็เลยผิดซ้ำ ๆ เมื่อศุกร์ที่แล้วโดน 2 ดอก เพราะทานชาเยอะทำให้นอนไม่หลับระหว่างทาง กลายเป็นเพลียงัวเวียกว่าจะนอนได้ พิจารณาว่าจะงดชาดีไหม แต่เหมือนแค่ลดแต่ยังไม่งดเจ้าค่ะครู

แต่พอกินเยอะ ๆ หนูมีแต่นอน เดินจงกลมตามริมถนนและในห้องก็พอได้ ตอนเดินก็ยังฟุ้งเจ้าค่ะ แต่พอนั่งลงจะเงียบสบาย แต่ถ้านั่งเลยไม่เดินทหนูหลับ เจ้าค่ะ

กราบขอบพระคุณเจ้าค่ะ


บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน พระคุณครู



ความเห็น (0)