บันทึกนี้เป็นบันทึกแรกในโลกออนไลน์ของดิฉันก็ว่าได้ ถ้าขาดตกบกพร่องประการใดยินดีรับฟังคำติชมเพื่อปรับปรุงในตอนอื่นๆนะคะ
คืนวันที่ 29 ธันวาคม 2555 ซึ่งใกล้ถึงวันเริ่มต้นปีใหม่ และเป็นปีที่ฉันน่าจะมีความสุขที่สุด เป็นการเริ่มต้นชีวิตครอบครัวด้วยความเข้าใจกันและกัน แต่ความสุขที่ฉันรอคอยกลับวิ่งหนีฉันไป
คืนนั้นที่รักขอนั่งดื่มกับเพื่อนแถวบ้านดึกกว่าทุกวัน และเมื่อก่อนเค้าก็เคยนั่งดื่มกับเพื่อนตรงนี้เสมอ เลยไม่คิดว่าจะมีเรื่องกับใครแน่นอน เหล้า..เมื่อเข้าปากแล้ว สติก็เริ่มจะวิ่งหนี คงเป็นเพราะสติเหม็นกลิ่นเหล้าเป็นแน่ เพราะฉันไม่เคยเห็น "สติ " อยู่กับคนเมาเลยแม้แต่คนเดียว เมื่อเพื่อนในกลุ่มคนหนึ่งคิดไปว่าเพื่อนๆในกลุ่มที่นั่งดื่มด้วยกัน แทะโลมผู้หญิงที่พามาจากร้านคาราโอเกะ หนึ่งในนั้นก็คือที่รักของฉัน พอเริ่มมีปากเสียงที่รักฉันก็พยายามออกไปจากวงเหล้าเพื่อยุติปัญหา เพราะทราบดีว่าคนนี้เวลาเมาแล้วสติแตกแค่ไหน เค้าหายออกไปและกลับมาพร้อมปืนและยิงเข้าด้านหลังของที่รักฉัน
ตอนนั้นสมองฉันสั่งเพียงอย่างเดียวคือต้องเข้าไปช่วย คงเป็นเพราะบุญรักษาและเทวดาคุ้มครองให้กระสุนที่หันมายิงใส่ฉันไม่ออกทั้งสองนัด ถึงวันนี้ฉันยังแปลกใจว่าเพราะอะไรเค้าถึงรามือจากฉันง่ายๆ ทั้งๆที่ไม่มีพลเมืองดีเข้ามาช่วยแม้แต่คนเดียว
" ลูกปืนไม่เข้าใครออกใคร " บ้างคนก็ว่า ลูกปืนเข้าคนแล้วมันไม่ออก ถึงไม่มีใครกล้าช่วยคงเป็นเพราะเหตุนี้กระมัง
