เมื่อวัยสาว ฉันโดนใจมาก เมื่อคนรัก เซ็นสลักหลังรูปถ่าย ที่มอบให้ว่า "สุดท้ายของความรัก มอบไว้แด่เธอผู้เดียว"
ฉันเชื่อ เพราะฉันก็รักเขา
เดือนนี้เป็นเดือนแห่งความรัก เขากับฉันแต่งงานกันเมื่อวันที่ 28 กุมภาพันธ์ จะครบ 44 ปี ในปีนี้
มาถึงบรรทัดนี้ ผู้อ่านคงกำลังบวกลบ พศ.กันใหญ่ละค่ะ
ยุคนั้น ฉันยังไม่รู้จัก วันวาเลนไทน์ ยังไม่รู้จักวันแห่งความรัก
แต่เราแต่งงานกันตามฤกษ์ที่ผู้ใหญ่จัดหาให้ คือเดือน ยี่
โบราณจนถึงปัจจุบัน ก็ยังคงนิยม จัดงานแต่งงาน ใน เดือนแห่งความรัก เป็นเดือนเลขคู่ คือเดือนยี่ เดือนสี่ เดือนหก......
เผอิญจริงๆ ที่ปีนั้นไม่มีวันที่ 29 กุมภาพันธ์ ไม่่เช่นนั้นเราคงได้ฉลองครบรอบแต่งงาน 4 ปีต่อครั้ง
เขากับฉันสร้างครอบครัว ด้วยการเพิ่มประชากรที่มีคุณภาพ ในระดับที่เรา พอใจ
เราพอใจกับคุณภาพครอบครัวของเรา
ฉันเคยพูดกับเขาและลูกๆว่า ฉันอยากให้วันครอบครัวของเรา คือวันที่ 28 กุมภาพันธ์ของทุกปี
ส่วนวันครอบครัวของรัฐบาล นั่นเป็นอีกเรื่องหนึ่ง
.....ฉันเริ่มไม่เชื่อเขา .....ตั้งแต่มีลูกคนโต ว่า ฉันเป็นคนสุดท้ายของความรักของเขา
เพราะ เขามีความรักเพิ่มขึ้น ตามจำนวนลูก ที่มีตามมาอีก ตามมาอีก ถึง 3 คนด้วยกัน
ฉันไม่เชื่อเขาแล้วหละ คนอะไร ช่างเปลี่ยนใจได้ไวจริงๆ
....ยังค่ะยัง เมื่อ3-4ปีที่แล้ว เขาก็ยังไม่หมดรัก
เขารักหลานของเขา เพิ่มมาอีก ถึง4 คน
วันนี้เขามาสารภาพกับฉันว่า"สุดท้ายจริงๆแล้วจ้า"
ฉันยังจะเชื่อเขาดีไหมนะ
เพราะฉันเองก็ ให้คำตอบไม่ได้ว่า....รักสุดท้ายของฉัน มันตามมาด้วย"ความห่วง "หรือไม่
มันเป็นห่วงรัก ห่วงหา หรือราหุล ตามกิเลสของมนุษย์อย่างเราๆท่านๆ ที่ไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้
แต่ต้องระมัดระวัง อย่าให้ "ไม้เอก" หลุดไปได้
เพราะถ้าหลุดไปเมื่อใด มันจะเป็น"ความหวง" ที่แทรกเอา อารมณ์ไม่พึงปรารถนาเข้ามาป่วนในชีวิตครอบครัว
....แน่นอนที่สุด ความรักต้องไม่ใช่ความหวง...ความรัก ต้องไม่มีเงื่อนไข ต้องมอบให้แล้วเป็นสุข
