รู้ว่าสถานการณ์ปัจจุบันสำคัญที่สุด

 ผู้เขียนนั่งอยู่ใต้เงาร่มไม้ ที่มหาวิทยาลัยบูรพา ไม่นึกว่าแรงลมที่พัดเฉื่อยๆกำลังดี  ที่ทำให้เรารู้สึกเย็นสบายนั้น กลับไปสร้างความหวั่นไหว จนกระทั่งใบไม้ที่มดแดงเกาะกลุ่มอาศัยอยู่ ร่วงพริ้วลงมาต่อหน้าต่อตา ใบไม้ร่วงหล่นห่างผู้เขียนราวๆ 1 เมตร จึงทำให้ไม่ต้องขยับหนี และมีโอกาสเรียนรู้วิถีชีวิตของมดได้อีกสักพักหนึ่ง

 มดมีความแตกต่างกับผึ้งโดยสิ้นเชิง เคยได้ยินว่าเมื่อผึ้งถูกตีรัง ผึ้งจะแตกรังกระจัดกระจาย รวมพลยาก แต่สำหรับมดตัวสีแดงๆ ก้ามใหญ่ๆนี้ กลับพากันเกาะรังรวงอย่างแหนหวง กลุ่มใหญ่เอาขา เอาปากยึดรังใบไม้เอาไว้ ทั้งที่รังนั้นหล่นอยู่บนทางเท้ามีภยันตรายมากมายที่จะมาทำลายรังได้ ไม่ปลอดภัยเหมือนเมื่ออยู่บนต้นไม้ก็ตาม



 มีมดอีกส่วนหนึ่ง ที่ตกลงมาพร้อมกัน จะบาดเจ็บหรือเปล่าไม่แน่ใจ แต่เห็นเขาเดินอย่างรวดเร็ว ไปคาบเศษอาหารชิ้นขาวๆเล็กๆ ที่อยู่ในบริเวณนั้นกลับมาซ่อนไว้ในรัง เพื่อเป็นอาหารของพวกพ้องต่อไป

 มดรักษาหน้าที่ มีวินัยและสามัคคี ไม่ว่าจะอยู่ในสถานะไหน เขาก็ไม่ลืมบทบาทของตน และมีการเตรียมตัวให้พร้อมเสมอ จากการได้เห็นการออกเก็บเสบียงกรังตลอดเวลา



 ไม่นานก็มีลมกรรโชกมาอีกระลอกหนึ่ง ทำให้ใบไม้ถึงกับควงพริ้วลงมาจากต้นอีกครั้ง และยังเป็นรังมดแดงอีกหนึ่งรังเล็กๆเช่นเคย ไม่รู้ว่าด้วยแรงอธิษฐาน หรือเปล่า พอลมพัดอีกครั้ง สองรังก็กลิ้งหลุนๆมารวมกัน ผู้เขียนว่ามดเขาดีใจนะ ดูเขาแตะจมูกทักทายกัน แล้ว ก็มีส่วนหนึ่งปลีกตัวออกไปหาอาหารเช่นกัน และอีกชุดใหญ่ ช่วยกันตรึงรังทั้งสองมารวมกันไว้ เป็นรังใหญ่

 หมดเวลาพอดี เพราะผู้เขียนต้องไปแล้ว เลยไม่รู้ว่าชะตาชีวิตของมดแดงจะเป็นอย่างไรต่อไป อาจถูกรถจักรยานยนต์ของนักศึกษา ที่วิ่งบนทางเท้า ผ่านมาและเหยียบรังมดแดงโดยไม่ได้ตั้งใจ หรือมดแดงทั้งหมด จะช่วยกันขนย้ายรังทั้งสองไปอยู่ในที่ปลอดภัย...ก็สุดคาดเดา



 เรื่องราวทั้งหลายที่เกิดขึ้นในชีวิตของเราๆท่านๆ บางครั้งก็ไม่รู้ตอนจบเหมือนกัน ขอแค่เพียงได้เรียนรู้ ได้ประสบการณ์ และประทับใจต่อเหตุการณ์เหล่านั้นบ้าง ก็เพียงพอแล้ว เหมือนมดแดง รู้ว่าสถานการณ์ปัจจุบันสำคัญที่สุด และทำสิ่งที่ดีที่สุดในขณะนั้น ส่วนอนาคตตอนต่อไปจะเป็นอย่างไรก็ต้องปล่อยไปตามความที่ต้องเป็นไป

 คิดแบบมดก็ดีเหมือนกันนะ