* แว่วแว่ว แผ่วเสียง ถามไถ่...........จากกาล นานไกล........ถามใจ ถามเรา เยาวชน
ท่านถาม ถามไย ให้ฉงน...............ถามแห่ง ถามหน..........เหล่าเรา ดั้นด้น ดาวไหน
เราย่อม อยากฝัน อยากเป็น...........สำเร็จ โดดเด่น............มีงาน บ้านเนา สุขใจ
มิ่งมิตร คู่ชิด สนิทใกล้...................ฝากผี ฝากไข้..............พรไท้ เผื่อเรา นิรันดร์
ขอขอบคุณ คุณ อริญชย์ และ Orion264(มือขวา) ๒๑/๙/๒๕๕๕ เป็นอย่างยิ่งที่ให้แนวคิดพิสดารนี้
กาพย์กลอนฉบัง ๑๖ - ถามใจ ถามเรา เยาวชน
ความเห็น
บทความในวันเดียวกัน
กิจกรรมบำบัดจิตสังคม · 20 ม.ค. 2556
Garfield · 20 ม.ค. 2556
Garfield · 20 ม.ค. 2556
momay · 20 ม.ค. 2556
อำนาจ ศรีรัตนบัลล์ · 20 ม.ค. 2556
Garfield · 20 ม.ค. 2556
เหตุที่มา
แม่ไก่เอย (กำลังหัดแต่งกลอนแปดขั้นพื้นฐานจ้ะ)
นกเหยี่ยวขาว หวีดมา เวลาบ่าย
โฉบร่อนกาย วางท่า ทางอากาศ
จ้องสอดส่าย สายตา เพชฌฆาต
เล่นลีลาศ หลบหลีก กางปีกงาม
บนผืนดิน แม่ไก่ สุดไหวหวั่น
เรียกลูกพลัน รีบเร่ง ด้วยเกรงขาม
โอบปีกกอด ลูกน้อย ที่ต้อยตาม
พร้อมทุกยาม หากเหยี่ยว โฉบเฉี่ยวไว
ฤดูหนาว บ้านนา ช่วงหน้าเกี่ยว
หวีดนกเหยี่ยว เย็นยิ่ง กว่าสิ่งไหน
วังเวงกว่า สายลม ที่ห่มไพร
เพราะแม่ไก่ ห่วงลูก รักผูกพัน
หากลูกน้อย มีเหยี่ยว ลงเฉี่ยวร่าง
แม่พร้อมขวาง ด้วยใจ มิไหวหวั่น
จะใช้เท้า ปีกโหม เข้าโรมรัน
แม้ชีวัน ดับดิ้น ก็ยินยอม!ฯ
อริญชย์
๒๑/๙/๒๕๕๕
แล้วต้องเขียนยังไงล่ะ ถึงจะเรียกว่า กลอนแปดขั้นสูง หรือต้องเขียนเป็นกลอนสิบหก
เจ้านกเหยี่ยวเจ้าเฉี่ยวมา ถลาลมล่อง จากท้องฟ้าอากาศสูง
ลงระหว่างตรงกลางฝูง แม่ไก่ลูกไก่ เล่นเอาใจไหวผวา
แม่ไก่นั้นกั้นลูกน้อย แล้วค่อยถอยออก หลอกล่อเหยี่ยวตัวที่มา
ต้องเล่นแบบตาต่อตา ถ้าใครมันกล้า ต้องลองท้ามาจิกตี
ถ้าสู้ไม่ได้ละก็ จะขอยอมตาย แต่จะไม่ยอมพ่ายแพ้
ถ้าใครมันคิดรังแก ไม่ยอมยำเยง เข้ามาข่มเหงถึงที่
เพื่อปกป้องลูกน้อยน้อย จะไม่ถอยแน่ ตัวแม่จะขอยอมพลี
เข้าต่อสู้ทั้งจิกตี ให้เหยี่ยวหลบหนี ลูกแม่นี้ต้องปลอดภัย
ถ้าปรับอีกนิดหน่อย กลายเป็นกาพย์ฉบัง ๑๖ เลยนะนั่น
ปรับแก้มา พอได้แนวทางว่า
ต้องแต่งเป็น กาพย์ฉบัง ๒ ชุด แต่ละชุดมี ฉบัง ๒ บท
บท๑ เป็น วรรคสดับ ในกลอน ไม่แน่ใจว่า ควรห้ามคำท้ายเป็นเสียงสามัญ แบบกลอนไหม
เพราะนี่เป็น กาพย์ ควรอ่านแบบกาพย์ ?
บท๒ เป็นวรรครับ คำท้ายควรยึดแบบกลอน คือ เสียงจัตวาเพราะสุด ตามด้วย โท เอก
ที่ต้องแยกเป็น ฉบังชุดสอง เพราะถ้าบท๓ ไปรับสัมผัสจากบท๒ สัมผัสจะเลือน คือมีมากไปครับ อย่างข้างล่างนี้
* แว่วแว่ว แผ่วเสียง ถามไถ่......จากกาล นานไกล.......ถามใจ ถามเรา เยาวชน
ท่านถาม ถามไย ให้ฉงน............ถามแห่ง ถามหน........เหล่าเรา ดั้นด้น ดาวไหน
เราย่อม อยากฝัน อยากใฝ่..........สำเร็จ ก้าวไกล.........มีงาน บ้านเนา สุขใจ
มิ่งมิตร คู่ชิด สนิทใกล้...............ฝากผี ฝากไข้..........พรไท้ เผื่อเรา นิรันดร์
เพื่อนๆ มีความคิดดีๆ เพิ่มเติม แบ่งปันมานะครับ