ได้ยินสักแต่ว่าได้ยิน

 

บางครั้งเราก็อยากอยู่ในสถานที่สงัดเงียบ ที่ปราศจากเสียงรบกวนต่างๆนาๆ บ้าง อาจดูเหมือนเหงาๆ แต่ที่จริงแล้ว เป็นความสุขส่วนตัว ที่เจ้าของจะรับรู้ได้เอง ส่วนมากในชีวิตประจำวันของเรา ก็มีโอกาสอยู่ในที่เงียบๆน้อยมาก หรืออยู่ในสถานที่นั้น ได้ไม่นานนัก

 บางคนถึงกับจัดเวลาปลีกวิเวกให้ตัวเอง พาตัวเองเข้าสู่อาณาบริเวณที่ปฏิบัติธรรม ที่ต่างก็มาพูดน้อย กินน้อย และรักษาใจให้สงบ บางครั้งปลีกวิเวกของบางคนก็เป็นลักษณะกึ่งท่องเที่ยว ไปเรื่อยๆ ชมธรรมชาติ ฟังเสียงน้ำตก ใบไม้ไหว หรืออาจเป็นสัมผัสบรรยากาศที่ทำให้รู้สึกสบายๆ เป็นธรรมชาติ  เพียงเท่านี้ ก็เหมือนได้เติมพลัง เมื่อกลับมาสู่ถิ่นฐานบ้านช่องที่อยู่อาศัยอีกครั้ง จะเกิดความรู้สึก สดใหม่ มีชีวิตชีวา ไม่เบื่อหน่ายบรรยากาศเดิมๆอีก

 แต่เรายังสามารถอยู่อย่างเงียบๆ ท่ามกลางผู้คนและสิ่งแวดล้อม ที่วุ่นวายได้อีกด้วย เป็นการทำใจให้เงียบ แม้หูยังได้ยินสรรพเสียง แต่ใจที่รับการฝึกมาดีแล้ว ด้วยคิดแล้ววาง ได้ยินแล้ววาง ใจจึงเกิดสภาวะเป็นกลาง นิ่งๆ สงัด สงบลงอย่างไม่น่าเชื่อ บางขณะ ที่ใจไม่ปรุงแต่ง ไปกับสำเนียงรอบด้าน ที่เคยทำให้สะเทือนอารมณ์ จนหวั่นไหว ฟุ้งไปตามเสียง ไม่ต้องสะกดใจ หรือเกร็งระงับอารมณ์เหล่านั้นได้  เมื่อนั้นแหละ  ขณะนั้นแหละ ที่เราจะได้รับรู้ ความเงียบแห่งใจ



 เงียบบ่อยๆ ก็สงบบ่อยๆ สิ่งที่ไม่เคยเกิดขึ้น ก็จะเกิดขึ้น จะสัมผัสพลังงานที่อวลไปทั่วร่างกาย หัวใจก็เบิกบานกว่าเคย โรคภัยไข้ส่าง ฟื้นตัวเร็วขึ้น จิตใจก็เริ่มละเอียดอ่อน ทำดีได้ง่ายๆ ช่วยง่ายๆ อภัยง่ายๆ รักง่ายๆ ยิ้มง่ายๆ ใจดีไม่ถือสาหมกมุ่น

  ดั่งคำพระท่านว่า ได้ยินก็สักแต่ว่าได้ยิน ได้เห็นก็สักแต่ว่าได้เห็น

เหมือนจะทำได้ยากนะ แต่ว่าทำได้