รอมฎอน : ช่วงเวลาแห่งการพักจิต พักกายของมุสลิม

Thawat

วันนี้เป็นวันที่ 1 ของเดือนรอมฎอน   ซึ่งก็หมายความว่า  มุสลิมทุกคนที่เข้าสู่วัยสมบูรณ์ตามศาสนบัญญัติ, มีสติสัมปชัญญะสมบูรณ์, ร่างกายแข็งแรง, และผู้หญิงที่ไม่มีประจำเดือน หรือไม่มีเลือดที่เกิดจากการคลอดบุตร   ต้องถือศีลอดตลอดทั้งเดือนรอมฎอน

ปีนี้ผมโชคดีมาก  ปะ และ มะ ขึ้นมาจากปักษ์ใต้มาช่วยเลี้ยงหลาน   และน้องชายที่ขึ้นมาจากใต้เช่นกัน    และน้องสาวอีก 2 คนที่ทำงานอยู่ในกรุงทพฯ  ได้มารวมกันที่นผม    เราได้ทำอาหารเพื่อทานพร้อมกันทั้งในตอนก่อนสว่าง  และมื้อหลังจากละศีลอด ร่วมกัน   เลยทำนึกถึงบรรยากาศเก่า  ตอนที่เรายังอยู่พร้อมกันที่บ้าน  แต่พอโตมาหาโอกาสยากจริงๆที่จะมาอยู่กันหลายๆคน  อย่างเมื่อก่อน

เดือนรอมฎอน  เป็นเดือนที่สำคัญมากเดือนหนึ่งในรอบปีของพี่น้องชาวมุสลิมทั่วโลก   ภาพที่คนหลายคนนึกถึงในดือนนี้ก็คือ  การงดการกินและดื่ม (การเสพทุกชนิด)  อันนี้ก็คงจะใช่ส่วนหนึ่ง   แต่หลักของการถือศีลอดนั้น  มากกว่านั้นครับ

สิ่งที่ต้องทำควบคู่กับการอดอาหารนั้น   เช่น  งดคำพูดที่ไม่ดี  งดการมองสิ่งไม่ดี และสิ่งยั่วยุกิเลสตัณหา  บริจาคทาน  แบ่งปันอาหารให้ผู้อื่น  ละหมาดสุนัต  อ่านคัมภีร์อัลกุรอ่าน  เหมือนกับการฝึกปฏิบัติตัวเองใหมีสติอยู่กับสิ่งดีๆ    ทำเข้าใจกับความยากลำบาก  ทำความรู้จักรสชาติของความหิวโหย    รู้จักการเอื้อเฟื้อแบ่งปัน

เดือนนี้จึงถือว่า  เดือนที่ถูกกำหนดให้มุสลิม ฝึกทบทวนจิต  ต่อสู้กับกิเลสในตัวตนของตัวเองแบบเข้มข้นจริงๆ  แถมเป็นการพักร่างกายแบบหนึ่งเดือนเต็มๆครับ

   

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน Thawat Matte

คำสำคัญ (Tags)#มุสลิม#อิสลาม#ศีลอด#รอมฎอน

หมายเลขบันทึก: 51634, เขียน: 24 Sep 2006 @ 20:11 (), แก้ไข: 29 May 2012 @ 23:47 (), สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ, ความเห็น: 3, อ่าน: คลิก


ความเห็น (3)

ฮาซานะฮ์
IP: xxx.8.138.214
เขียนเมื่อ 

อัสซาลามุอาลัยกุม...................

       ถ้าเราถือศีลอดในสถานที่ทำงานที่มีแต่คนต่างศาสนาทุกๆวันและเจ้านายเป็นคนที่ใจดีชอบหากับข้าวหรือขนมมาให้บ่อยๆเพื่อเก็บไว้ทานในเวลาที่ละศีลอด แบบนี้จะเป็นอะไรรึเปล่าคะ???

 

 

 

ฮนาณ ยิ้มม่วง
IP: xxx.28.79.226
เขียนเมื่อ 
อัสลามมุอะลัยกุ้มจ๊ะ ได้อ่านบทความนี้แล้วอยากร้องไห้ เพราะคิดถึงที่บ้าน อยากกลับไปถือศิลอดที่บ้าน ละศิลอดที่บ้าน ทานข้าวสุโฮรที่บ้าน อยากกลับไปละหมาดตะรอเวียะห์ที่บ้าน อยากไปมัสยิสที่บ้าน แต่ไม่มีโอกาส เนื่องจากมาเรียนไกล นี่...ยังไม่รู้เลยว่าจะกลับไปออกอีดทันหรือเปล่า รู้ไหม...เวลาทานข้าวสุโฮรคนเดียวในมค่ำคืนมันเหงาแค่ไหน ทานด้วยน้ำตาอยู่เรื่อย เพราะความคิดถึงที่บ้าน อยากทานพร้อมกันกับที่บ้าน ยิ่งพูดยิ่งอยากร้องไห้ วัสลาม
Thawat
เขียนเมื่อ 

สมัยเรียนหนังสือ และทำงานใหม่ๆ  ผมก็เคยเหมือนกันครับ

ละหมาดแล้วก็อย่าลืมขอต่ออัลเลาะห์ (ซบ.) ให้มอบโอกาสให้เราได้ทำงาน  ได้ใช้ชีวิตอยู่กับครอบครัว  เพราะวันนี้ชีวิตส่วนใหญ่ต้องทิ้งถิ่นมาดิ้นรนอยู่กันใกลๆ  เพื่ออะไรก็ไม่รู้

อดทนไว้นะน้อง  วัสลาม