จดหมายถึงลูก "ภัคร + เพรียง" ฉบับที่ ๒๖
ตอน บอกรักกันยามที่เรามีชีวิตอยู่
ช่วงทุ่มกว่า ๆ แม่ก็เข้า FB ปกติ เช็คดูว่าเพื่อน ๆ ใน FB ใครติดต่อมาบ้าง? ได้อ่านเจอข้อความ คำว่า "แม่ คือ พระในบ้าน" ถูกใจแม่มาก แม่ก็เลยแชร์ให้กับ "พี่ภัคร" ได้อ่าน...แล้วก็เขียนคำว่า "มอบให้กับ "พี่ภัคร" ของแม่จ้า...
แม่ คือ พระในบ้าน
รักใดเล่า เท่ารักแท้ ที่แม่รัก
ผูกสมัคร รักมั่น มิหวั่นไหว
ห่วงใดเล่า เท่าห่วง ดั่งดวงใจ
ที่แม่ให้ กับลูก อยู่ทุกครา
ยามลูกขื่น แม่ข่ม ตรมหลายเท่า
ยามลูกเศร้า แม่โศก วิโยคกว่า
ยามลูกหาย แม่ห่วง คอยดวงตา
ยามลูกมา แม่หมด ลดห่วงใย...
เหมือนกับหนูก็อยู่ในโลก Online เช่นกันเพียงแค่ ๑-๒ นาที พี่ภัครก็ Post ตอบเข้ามา "รักแม่ครับ" แม่ก็ตอบพี่ภัครไปว่า..."แม่ก็รักหนูจ้า อิอิ "รักมากกกกกกก" ขอบอก แถมรัก "น้องเพรียง" แล้วก็ของแถม "แม่ฟ้าคราม" อีกคนด้วยแหล่ะ คริ ๆ ๆ"...เป็นความรักที่เราสองแม่ลูกกระทำต่อกัน รู้สึกเช่นไร ก็แสดงต่อกันเช่นนั้น "ความรัก + ความสุข" เล็ก ๆ ที่ครอบครัวเราช่วยกันเสริมสร้างให้กันและกัน หลังจากหมดเวลาของการทำงานแล้ว...เหมือนกับชีวิตของคนเราจะมีเรื่องการทำงานแล้วก็เรื่องครอบครัว...ตัวที่คอยมาเชื่อมระหว่างที่จะทำให้เราได้กระทำโน่น กระทำนี่ ในสิ่งที่ถูกต้องและพึงกระทำ นั่นคือ เรื่องของธรรมะหรือหลักธรรมที่เราจะนำมาใช้ในชีวิตของการทำงานและชีวิตของครอบครัวของเราเอง
เป็นความสุขของครอบครัวเราที่แสดงต่อกัน แม้ว่า "พี่ภัคร" อายุจะ ๒๖ ปี แล้วก็ตามแถมเป็นผู้ชาย...เราจะแสดงความรักต่อกัน กอดกัน หอมแก้มกันเหมือนกับที่แม่ + หนูแสดงต่อกันตั้งแต่หนูยังเป็นเด็กเล็ก ๆ จนเป็นหนุ่มใหญ่แล้ว พวกเราก็ยังแสดงต่อกัน เป็นความอบอุ่นที่ครอบครัวของเราสร้างขึ้น ในยามที่พวกเรายังมีชีวิตอยู่ ดีกว่า...ไปแสดงต่อกันเมื่อเราตายจากกันแล้ว ไปอาลัยอาวรณ์ต่อกันต่อหน้าโลง ซึ่งอีกฝ่ายก็จะไม่รับรู้เรื่องราวแล้ว...เพียงเท่านี้ก็ทำให้เรา แม่ - ลูก มีความสุข...ว่าแต่ใคร ๆ ที่เป็นแม่ เป็นลูกกันจะกล้าที่จะแสดงบทรักกันอย่างจริงใจหรือไม่?...กล้า ๆ หน่อย ก็ทำให้เกิดความสุขเล็ก ๆ ภายในใจระหว่าง แม่ - ลูกแล้ว...
ความจริง ถ้าเราจะกล้าแสดงความรักต่อกันนั้นไม่ยาก...เมื่อลูกเป็นเด็ก ๆ แม่เคยทำอย่างไรก็แสดงอย่างนั้น ทำต่อเนื่องตลอด อย่าขาดที่จะแสดงความรักต่อลูก เช่น การบอกรัก การกอด การหอมแก้ม เพราะสิ่งเหล่านี้ทำให้เด็ก ๆ เกิดความอบอุ่น เมื่อทำต่อเนื่องจะทำให้เป็นการกระทำที่ผูกพันที่มันจะเกิดขึ้นกับตัวแม่เองและลูกต่อให้ลูกโตมากขึ้นเรื่อย ๆ แม่ก็ยังแสดงต่อลูกเช่นนั้น จะทำให้เกิดความผูกพันกันระหว่างแม่ - ลูก มีมากขึ้นเรื่อย ๆ ซึ่งเรียกว่า "ความอบอุ่นของครอบครัว"
สำหรับเจ้าฟ้าคราม ก็เช่นกัน ขนาดเป็น "ย่า - หลาน" แต่ความผูกพันกันเพียงปีครึ่ง สำหรับย่ากับเจ้าฟ้าคราม บอกได้เลยว่า ผูกพันกันมาก เพราะย่าจะชอบอุ้ม ชอบกอดหนูอยู่ตลอดเวลา ขนาดเวลานอน ย่าจะชอบเอามานอนบนเปลยวนด้วย วางไว้กับอกย่า (บางคนบอกว่า ไม่ได้งานหรอกแบบนี้) ย่าก็ว่า..."ช่างปะไร? ไม่ได้งานก็ไม่เห็นเป็นไร ได้กอดหลาน ให้ความอบอุ่นหลานดีกว่าเสียอีก"...จึงทำให้ตอนนี้ ดูเหมือนว่า เจ้าฟ้าครามเวลาไปไหน ๆ กับย่า จะติดย่าตลอด ชอบให้ย่ากอด ย่าอุ้ม เพราะคงอบอุ่นนั่นเอง...อย่าลืมว่า!!! เด็กเล็ก ๆ ต้องการความอบอุ่นที่เกิดขึ้นในใจของเขา อบอุ่นกาย อบอุ่นใจ จะเป็นภูมิคุ้มกันให้กับเขายามที่เขาได้เติบโตขึ้น
ในยุค IT นี้ก็ดีอยู่อย่างทำให้แม่ได้ใกล้ชิดลูกทาง FB ได้พูดคุยกันสะดวกขึ้น เพราะมีอะไรก็สามารถส่งถึงกันได้ทันที รับรู้เรื่องกัน เรียกว่า "ตลอดเวลา" ถ้าไม่ปิดโทรศัพท์...
อ่านจดหมายถึงลูกทุกฉบับ ได้จากที่นี่...จดหมายถึงลูก. ..
