เยาวชนจิตอาสา ช่างภาพอิสระ ใจนำพา ศรัทธานำทาง (ขออนุญาตวาทกรรมนี้จากพี่พนัสมาใช้ค่ะ)


 เริ่มแรกการรวมกลุ่มช่างภาพอิสระ โดยการไปจัดกิจกรรมการเรียนรู้นอกสถานที่ ณ บ้านต้อน จ.กาฬสินธุ์ ขณะนั้นดิฉันเองเป็นช่างภาพตามหน้าที่อันพึงกระทำ เพื่อเก็บภาพกิจกรรมต่างๆ ตลอดจนบรรยากาศภาพประทับใจ รวมถึงเป็นวิทยากรให้ความรู้กับน้องๆองค์กรต่างๆ เกี่ยวกับการถ่ายภาพอย่างไรให้สื่อความหมายกิจกรรมอีกด้วย

 ณ ตอนนั้น มีน้องคนหนึ่งเข้ามาทักทายด้วยความใฝ่รู้เกี่ยวกับการถ่ายภาพ...และแอบถ่ายภาพเราอยู่บ่อยๆ คอยมาซักถามพูดคุยอยู่เป็นประจำ และครั้งนั้นได้ให้น้องๆนิสิตเขียนความคาดหวังจากการเข้าร่วมกิจกรรมครั้งนี้ ซึ่งมีน้องคนหนึงเขียนว่า อยากได้เทคนิคและความรู้เกี่ยวกับการถ่ายภาพเพื่อพัฒนาตนเอง จาก พี่นุ้ย จากการเฝ้ามองของเรา น้องเค้ามีความใฝ่รู้ กล้าพูดกล้าคุย กล้าซักถาม กล้าแสดงออก อาสาทุกเรื่อง ไม่รู้อะไรถาม ไม่เขินอาย เป็นบุคคลที่น่าสนใจอย่างยิ่งคนหนึ่ง 

จากนั้นเริ่มรู้จักกันมากขึ้นและก่อเกิดเป็นความผูกพันฉันพี่น้อง ครั้งเมื่อเราจัดตั้งโครงการวิทยุออนไลน์ น้องเค้าทราบว่าเราจะทำโครงการนี้ เค้าก็อาสาที่จะหาผู้ชำนาญช่วยเรา เนื่องด้วยรู้จักคนที่ทำงานด้านนี้ และเคยจัดรายการวิทยุมาก่อนด้วย ซึ่งเราเองไม่รู้เรื่องเกี่ยวกับการจัดรายการวิทยุมาก่อนเลย ไม่เคยทำเลย แต่ต้องสานงานต่อด้วยหน้าที่อันหลีกเลี่ยงไม่ได้ ซึ่งไม่มีใครสอนงานเราเลย เราต้องเรียนรู้เอง ค้นคว้าเองทุกอย่าง และน้องคนนี้เค้าเคยเป็นนักจัดรายการวิทยุมาก่อนด้วย จนโครงการนี้เกิดเป็นดอกเป็นผล บรรลุวัตถุประสงค์ ด้วยความยากลำบากร่วมกัน แต่ ปัจจุบันโครงการดังกล่าวกลับล่มสลายด้วยปัจจัยหลายประการที่ขาดความเกื้อหนุนและไม่เห็นความสำคัญของพื้นที่การทำงานดังกล่าวที่ไม่อาจกล่าวถึงได้ 

แต่จากนั้นก็เริ่มเกิดเครือข่ายการทำงานระหว่างเจ้าหน้าที่กับนิสิตเกิดขึ้น น้องเค้าเป็นนักจัดการรายวิทยุให้ หาเพื่อนๆ ที่มีความสามารถด้านนี้มาช่วย ซึ่งน้องที่กำลังกล่าวถึงคือน้องอ้อมเล็ก กมลรัตน์ ลีทหาร และเค้าเองเป็นนักกิจกรรมสังกัดกลุ่มนิสิตช่อราชพฤกษ์อยู่แล้ว สนใจและชื่นชอบในการทำกิจกรรมมากๆ จากนั้นเครือข่ายเริ่มเพิ่มขึ้นอีกคน จากนักจัดรายการวิทยุคือ ปาร์ค ปภิณวิทย์ มันนา

 จากนั้นมีงานกิจกรรมต่างๆมากมาย ที่ฝ่ายประชาสัมพันธ์และสารสนเทศนิสิตต้องใช้กำลังพลค่อยข้างพอสมควรแต่ด้วยเรามีกันแค่สองคน เลยวานให้เจ้าอ้อมเล็ก ช่วยในเรื่องของการถ่ายภาพ แต่คนเดียวไม่เพียงพอ อ้อมเลยหาเพื่อนมาช่วยอีกคน คือน้องอ้อมใหญ่ นาถตยา ทาสถาน จากนั้น ก็มีน้องแจง วิพรรษา แสนนาธนดล น้องต้อม ชาญวิทย์ ศรีเตชะ และเด็กใหม่คือน้องฟลุ๊ค ล่าสุดเด็กใหม่แต่ฝีมือการกดชัดเตอร์ไม่ใหม่เลยคือน้องโม เกิดเป็นกลุ่มนิสิตจิตอาสาเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ด้วยอะไรก็แล้วแต่ที่เค้าเชื่อ รักและศรัทธาต่ออะไรบางอย่าง ที่พวกเค้าเมื่อยามว่าง หากมีงานให้ช่วยเหลือไม่เคยที่จะปฏิเสธเลยสักครั้ง พวกเค้าช่วยด้วยใจ ทำด้วยใจ ทำด้วยหัวใจที่เปี่ยมล้นการเสียสละ...มีจิตอาสา ถ้าไม่มีพวกเค้าเหล่านี้ เราก็แย่เช่นกัน ต้องขอบคุณน้องๆกลุ่มนี้จริงๆ ค่ะ 

นอกจากการถ่ายภาพนิ่งแล้ว ยังสามารถช่วยในด้านอื่นๆอีกมากมาย ทั้งถ่ายวีดีโอ จัดทำเพจนิทรรศการ พิธีกร กิจกรรมนิสิตและอื่นๆมากมายที่สามารถช่วยเหลือได้โดยมิเอ่ยปากบ่นสักคำ แต่กลับมีรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ ใบหน้าอิ่มเอมไปด้วยความสุข แต่ก็มีบางครั้งที่เหน็ดเหนื่อยเกินไปบ้าง เราเองก็สงสารน้อง เกรงใจมากๆ เพราะเค้าเองบางที ถึงกับโดดเรียนมาช่วยงานเรา โอ้โห อะไรจะทุ่มเทแรงกายแรงใจให้ขนาดนี้ นี่แหละเยาวชนที่ควรค่าแก่การยกย่องให้เป็นคนดีศรี มมส ของเราจริงๆค่ะ 


นี่แหละคนดีศรี มมส ...ทำงานเพื่อส่วนรวม อุทิศตนเพื่อสังคม อาสาทุกเมื่อเมื่อมีโอกาศ พร้อมทั้งเรียนรู้ ฝึกประสบการณ์ไปพร้อมๆ กับการทำงาน...

บันทึกโดย. จันเพ็ญ. ศรีดาว

วันที่ 18 ธ.ค.55

ณ คฤหาส ริมชล

By...sumsung galaxy note 10.1