เมื่อหวนคิดถึงช่วงเวลาที่ผมมีบุญวาสนา...เชิญให้มาสร้างแรงบันดาลใจ
และเล่าถึงประสบการณ์และการเดินทางของผม...กับเส้นทาง R2R
แด่...ชาวโรงพยาบาลศรีนครินทร์ขอนแก่น
คิดถึงยามใด...ทำให้ผมมีความสุขทันที...ฉับพลัน...และหายเหนื่อยจากความล้าทั้งหมดทั้งหมด...ยามนั้น
ทำให้ผมมีกำลังใจด้วยเช่นกันครับ....
โรงพยาบาลศรีนครินทร์ขอนแก่น...เป็นโรงพยาบาลชั้นหนึ่งของภาคอีสาน
ครอบครัวของผม...โดยเฉพาะแม่ของผม...ได้รับการบริการและการรักษาที่ดี...มีมาตรฐาน...และประทับใจมากครับ
แต่โรงพยาบาลก็มุ่งมั่น..และตั้งใจ...กับการพัฒนางานประจำสู่งานวิจัย
หัวเรือใหญ่งานนี้ คือ...พี่แก้วครับ 
พี่แก้วเป็นพี่สาวที่ใจดีมากครับ....ผมรู้จักพี่แก้วมาก่อน...จากบ้าน Gotoknow
ด้วยความทึ่งในความสามารถในการทำงานบริิการ และวิชาการมาก่อน
เมื่อผมเข้ามาเขียนที่นี้...พี่แก้วก็เป็นพี่สาวใจดีตามที่ผมคิดไว้ครับ
พี่แก้วติดต่อมาหาผม...ให้ผมมาเป็นวิทยากร...ผมก็พยายามบ่ายเบี่ยง
เพราะผมรู้ว่า ผมไม่เก่งเรื่องวิชาการ...คุยไม่เก่ง...และบริบบทการทำงานไม่เหมือนกัน
ผมทำงานที่อนามัย และชุมชน..พี่แก้วเลยบอกว่า...มาคุยประสบการณ์ก็ได้....
เมื่ิอมาถึง...ผมรู้สึกอบอุ่น...มีคนเข้ามาทักทายผม และขอถ่ายภาพพอสมควร....
บอกว่า ขอถ่ายรูปก่อน เดี๋ยวจะไม่ได้ถ่ายรูป...ทุกท่านรู้จักผมผ่านที่นี้
มีคนฝากความคิดถึงถึงคนในที่นี้ต่อ เช่น...
อาจารย์กะปุ๋ม...อาจารย์ภิญโญ...อาจารย์หมอ ป. ... คุณปริม... พี่เพลินของผม และอีกหลายท่าน
ผมได้พบท่านอาจารย์หมอสมบูรณ์ 
ท่านมาให้ความรู้ด้วยครับ...ผมกราบขอบพระคุณท่าน..ที่ท่านส่งข้อแสดงความดีใจกับรางวัลสุดคะนึงที่ผมได้รับ
มีมิตรภาพของพี่ๆ หลายคนที่นี้...
พี่เกด...พี่นิ่ม...พี่ไก่ และอีกหลายท่าน
และผมได้ช่อดอกไม้แสดงความดีใจกับรางวัลสุดคะนึงที่ผมได้รับด้วยครับ
ต้องกราบขอบพระคุณทุกท่านที่ทำให้ผมได้มาที่นี้
อบอุ่นและประทับใจ...เห็นพลังของคนทำงานทุกท่านที่นี้
ผมเห็นท้องฟ้าสีฟ้า..สีขาวงดงามและสวยมาก...ที่โรงพยาบาลศรีนครินทร์ขอนแก่น
แล้วเราจะก้าวไปด้วยกัน บนเส้นทาง R2R นะครับ....
คนคุณภาพนะคะ
เวทีคุณภาพ และการพบเจอคนคุณภาพ
ชื่นชมครับ
ชื่นชมค่ะ
ขอบคุณนะคะ