วันหนึ่งเมื่อสองสัปดาห์ก่อน.......

น้องซอมพอ "พ่อคะ ปีนี้หนูไม่เต้นงานคริสต์มาสไนท์ของโรงเรียนได้ไหม?"

คุณพ่อ "แล้วแต่ลูกสิ ว่าอยากจะเต้นหรือว่าไม่อยากเต้น ว่าแต่ทำไมลูกไม่อยากเต้นล่ะ?"

น้องซอมพอ "มันดึกและหนาว กว่าจะได้เต้นหนูคงง่วงนอนมาก หนูจะเต้นตอนกลางวันแทน เพราะไม่ต้องซ้อม ไม่ต้องใส่ชุดอะำไรด้วย"

คุณพ่อ "ก็แล้วแต่ลูกนะ แต่ว่าจะไม่เต้นแน่รึ?"

(ในใจก็คิดว่าดีแล้ว จะได้ไม่เป็นภาระไปส่งและรอในค่ำคืนที่เหน็บหนาวและง่วงนอน แต่อีกใจก็คิดว่าหนูจะไม่เต้นได้รึ เพราะชอบเต้นนี่น่า)

............................................

เมื่อสองสามวันที่ผ่านมา

น้องซอมพอ "พ่อคะ ถ้าสมมติว่าหนูจะเต้นงานคริสต์มาสไนท์ จะว่าอะไรไหม?"

คุณพ่อ ".....(อึ้งไปนิด)....ก็ไม่ว่าอะไรหรอก แล้วแต่ลูก...."

น้องซอมพอ "หนูไปลงชื่อเต้นกับครูยุแล้วกับเพื่อน"

คุณพ่อ (แกล้งกระเซ้า) "...เอ ถ้าพ่อไม่อนุญาตล่ะ?"

น้องซอมพอ "หนูลงชื่อไปแล้ว คุณครูไม่ให้ถอนชื่อด้วย อิอิ"

คุณพ่อ "ก็ยังไม่ได้ขออนุญาตคุณพ่อก่อนนี่ ก็ไปถอนชื่อได้แหละ"

น้องซอมพอ "ถอนไม่ได้แล้ว และหนูก็อยากเต้นด้วย ยังไงหนูก็จะเต้น อิอิ"

คุณพ่อคิดในใจ (นึกแต่แรกแล้วว่าจะไม่เต้นได้รึ)

น้องซอมพอ "....แต่หนูก็รู้นะว่า คุณพ่อก็ชอบไปถ่ายรูปหนู อิอิ"

คุณพ่อ "ทำเป็นรู้ทันนะเรา"

..........................................

อะไรเป็นความสุขของลูกมันก็เป็นความสุขของพ่อ

ลูกอยากทำอะไรที่เป็นสิ่งดีงาม

พ่อก็สนับสนุนทั้งนั้นแหละ

เพราะเราคือกันและกัน

เปลี่ยนโลกใบใหญ่ด้วยครอบครัวเล็กเล็กที่เป็นสุข