คุณมีอะไรมากกว่ากัน ระหว่างการให้กับการรับ และในแต่ละครั้งที่คุณให้หรือรับ มันมีความรู้สึกแตกต่างกันอย่างไร


...สิ่งที่ฉันมองเห็นในวันนี้
มันทำให้ฉันคิดถึง...
ช่วงเวลาหนึ่งตอนปิดเทอมสองของมอหก


ตอนนั้นฉันได้ไปทำงานพิเศษเป็นพนักงานร้านพิซซ่าที่เมืองกรุง
ฉันรู้สึกว่าฉันได้เห็นความแตกต่างของการให้กับการรับ


เวลาที่ฉันต้องให้บริการกับลูกค้าถึงแม้เขาจะด่าว่าฉันอย่างไร 
หรือไม่มีแม้แต่คำขอบคุณจากปากของเขา "ฉันก็ต้องยิ้มไว้ก่อน" 


เวลาที่ฉันต้องรับเงินค่าพิซซ่าจากเขา "ฉันก็ต้องยิ้มเพิ่มเป็นสองเท่าจากเดิม"
เพื่อให้เขาพอใจที่จะกลับมาทานพิซซ่าที่ร้านอีก และพูดขอบคุณอย่างสุภาพที่สุด


แต่พอฉันกลับหอพักฉันซื้อขนมมาฝากคุณยายขายก๋วยจั๊บข้างหอ
แกก็ยิ้มและกล่าวขอบคุณฉันที่ซื้อขนมให้แก


เวลาแกให้ก๋วยจั๊บกับฉัน
ฉันก็ดีใจและมีความสุขมากที่ได้รับก๋วยจั๊บเพียงถ้วยเดียว


ความรู้สึกมันช่างดูแตกต่างกันมากในตอนทำงาน
แต่มันก็สิ้นสุดแค่นั้นเมื่อถึงวันเปิดเทอม


...แต่สิ่งที่ฉันมองเห็นในวันนี้
มันทำให้ฉันเกิดคำถามและข้อความมากมายในหัว
เกี่ยวกับ "การให้และการรับที่แตกต่าง"


...เวลาเราให้อะไรกับใครโดยไม่หวังผลตอบแทนเรามักจะให้อย่างเต็มใจ
แต่เวลาเราให้อะไรกับใครโดยหวังผลตอบแทนเรามักจะให้อย่างเต็มใจแค่ใบหน้า

...เวลาเรารับสิ่งที่ทำให้เราไม่เสียผลประโยชน์ เราก็มักจะรีบรับแบบเต็มใจและดีใจ
แต่เวลาเรารับสิ่งที่ทำให้เราเสียผลประโยชน์ เราก็อยากได้สิ่งที่เขาให้ให้ได้มากที่สุด


...บางคนเต็มใจให้ แต่ไม่มีใครอยากรับ
บางคนเต็มใจรับกลับไม่มีคนให้


...บางคนอยากรับแต่ไม่อยากให้
บางคนอยากให้แต่ไม่อยากรับ


...บางคนมีแต่รับแต่ไม่เคยให้
บางคนมีแต่ให้ไม่เคยรับ


...บางคนตอนเขาให้ก็ไม่อยากรับ
บางคนก็อยากรับในตอนที่เขาไม่อยากให้


...พอให้ก็ไม่ต้องการพอหยุดให้ก็โหยหา...


แต่ว่า...
สำหรับฉันแล้ว ฉันคิดว่า
"ทุกสิ่งทุกอย่างที่เราได้มา ก็คือทุกสิ่งทุกอย่างที่เราให้ไป"


ถ้าเราไม่เคยให้อะไรกับคนอื่นเลย
เราก็ไม่ควรที่จะเรียกร้องคนอื่นให้เขาให้อะไรแก่เรา


"การให้เป็นการสร้างพื้นที่ความสุขเล็ก ๆ ให้กับผู้ให้
แต่มันอาจเป็นพื้นที่ความสุขผืนใหญ่ให้แก่ผู้รับ"


"การเป็นผู้ให้คนอื่นก่อนไม่ได้ทำให้เราดูเสียศักดิ์ศรี
แต่มันกลับทำให้เราเป็นผู้ที่มียิ่งกว่าศักดิ์ศรีเสียอีก"


...สำหรับฉันแล้วก๋วยจั๊บถ้วยเดียวในวันนั้น
ยังทำให้ฉันมีความสุขกว่าเงินค่าพิซซ่าของคุณลูกค้าเสียอีก...