ฉันเดินไปในหมู่เมืองป่าคอนกรีต
ฉันกำลังพบว่าฉันกำลังพาตัวเองไปทางนั้น
ฉันสงสัยเหมือนกัน ว่าเหตุใด เท้าของฉันจึงรีบเร่ง
ฉันไม่แน่ใจเหมือนกัน ว่าเท้าของฉันหรือใจฉัน อย่างไหนคือทางนำ
ฉันก็ห้ามไม่ทัน ทั้งเท้าฉัน ใจฉัน มันไปพร้อมกันแล้ว
คุณครับ คุณครับคุณ ฉันพบคุณกำลังนั่งอยู่ในความหลับไหล
คุณครับ คุณ ฉันไม่สามารถจะปลุกคุณให้ตื่นได้
คุณหลงพูดจาพาที และสังสรรค์อย่างไม่ลืมหูลืมตา
คุณกำลังจมดิ่งกับความมืดบอดอันดำสนิท
คุณคือใคร คุณคือฉัน ไม่จริง ไม่จริง คุณไม่ใช่ฉัน
เราคือใครกัน เราคือใครกัน เราคือใครกัน
ฉัน คุณ เรา มันสับสนเหลือเกินไปแล้ว อะไรกันนี่
เรา คุณ ฉัน มันคืออะไรกัน มันคืออันเดียวกัน อย่างเดียวกัน หรือไม่ อย่างไรหนอ
เรามิใช่ใคร คุณก็มิใช่ใคร ทั้งหมดรวมคือ ฉัน
ฉันมิใช่ใคร ฉันมิใช่อื่นใด ฉันคือฉัน ฉันคือใคร ฉันคือความว่างเปล่า
12/12/12
..........เจ้าชาย.............
ชอบจังครับ