รอลมหวน

   เพียงลมหนาวแรกมาพาไหวไหว

สะท้อนจิตสะเทือนใจให้หวั่นหวั่น

เหน็บเนื้อหนาวถึงคราวร้างลากัน

ลมเหมันต์ผันผวนไม่หวนคืน

   ลมหนาวใดว่าหนาวหรือหนาวกว่า

ใจอ่อนล้าหนาวเหน็บเจ็บขมขื่น

หนาวอ้างว้างรออุ่นไอให้กล้ำกลืน

สะดุ้งตื่นกอด อกเปล่าร้าวอุรา

   งอเข่ากอดเบียดหมอนข้างสาบสางกลิ่น

รวยระรินคุ้นเคยแนบเนื้อผ้า

เศษเส้นผมยังเหลือหล่นปะปนมา

คราบน้ำตาบนหมอนหนุนกรุ่นกลิ่นนาง

   เป็นลมหนาวสุดท้ายปลายชีวิต

สงบจิตสงบใจไว้ห่างห่าง

รอลมหวนผันผวนนวลเนื้อนาง

เหมันต์ผ่านหลายฤดูอยู่เดียวดาย...