ในปัญหาการใช้คนขององค์กรต่าง ๆ ในปัจจุบันนั้น นอกจากเรื่องใจกว้างแล้ว ในอีกด้านหนึ่งควรจะมองเห็นส่วนดีของบุคลากรนั้น ๆ "ไม่ควรจะเรียกร้องเขาว่าต้องสมบูรณ์ เพียบพร้อมทุกอย่าง"หรือคอยฟื้นฝอยหาตะเข็บจับผิดจับถูกเขาอยู่เรื่อยไป

ถ้าหากจะให้คนในองค์กรหรือคนที่เราใช้ไม่มีข้อบกพร่องเลย ผลของมันก็จะทำให้ได้ แต่นักจัดตั้งธรรมดาสามัญคนหนึ่งที่เรียกว่า

“เก่งทุกอย่าง” ก็จะไม่มีอะไรดีสักอย่างเดียว

 

คนที่มีความสามารถยิ่งสูงเท่าไร ข้อบกพร่องก็มักจะค่อนข้างเด่น

เมื่อมียอดเขาสูงก็ย่อมจะมีหุบเหวลึก

ไม่มีใครที่จะสมบูรณ์ไปเสียทุกอย่าง 

เมื่อเทียบการประมวลและผลลัพธ์แห่งความรู้ การมองไปในภาพกว้างหรือการมองในมิติของประสิทธิภาพอันกว้างใหญ่ไพศาลของมนุษยชาติแล้ว "อัจฉริยะผู้ยิ่งใหญ่  ทั้งหลายก็เล็กนิดเดียว"

 

นักบริหารใดหากเห็นแต่จุดด้อยของคน แต่ไม่มองจุดดีของเขา "ตัวของนักบริหารเองที่แท้แล้วเป็นคนที่ผิดพลาดอ่อนแอ”