"ความไม่มีโรคเป็นลาภอันประเสริฐ"

ในวันที่ฉันป่วย...

เริ่มมีอาการมาประมาณ 2-3 วันผ่านมาจนถึงวันนี้
คงเป็นเพราะอากาศช่วงนี้กำลังเปลี่ยนแปลง เดี๋ยวฝน เดี๋ยวหนาว
พร้อมกับสภาพร่างกายคงอ่อนแอ แต่ก็นั้นแหละ...
มันเป็นช่วงเวลาที่ทรมานมาก ไม่ชอบเลยที่มันเป็นแบบนี้
เจ็บคอ น้ำมูกไหล เสียงแหบๆ เหมือนผู้ชาย ไอ ง่วงอยู่ตลอดเวลา ...
พยายามที่จะทำตัวให้เป็นปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้
แต่มันก็ไม่สมบูรณ์เหมือนตอนที่สบายดีเลย
ยังไงก็ไม่เหมือนตอนสบายดีเลยจริง ๆ

แล้วก็ได้คิดไปถึงคนป่วยคนอื่น
คนที่มีโรคประจำตัว
คนที่ป่วยเรื้อรัง
หรือคนที่ป่วยเป็นโรคร้าย

ฉันอดคิดไม่ได้ว่า...เขาทนได้อย่างไร ?
ขนาดฉันที่เป็นแค่นี้ยังรู้สึกไม่ดี
และเขาที่เป็นมากกว่าฉันมากกว่านี้หลายร้อยเท่า
เขาจะทรมานขนาดไหน ? เขารู้สึกอย่างไร ?
ฉันไม่เคยได้รับรู้ความรู้สึกจริง ๆ ของผู้ป่วย
แต่ถ้าเอาตามความรู้สึกฉัน ถ้าฉันเป็นผู้ป่วย...
ฉันคงเหนื่อยกับตัวเอง รู้สึกน้อยใจว่าทำไมต้องมาเป็นแบบนี้
ทุกคนคงปฏิเสธไม่ได้ที่จะคิดแบบนี้ใช่ไหมล่ะ ?

แต่จะให้ทำอย่างไรได้ ในเมื่อเราเลือกไม่ได้
โรคภัยไข้เจ็บต่าง ๆ เราก็ต้องสู้กับมัน
สู้ให้มันหายไปจากเรา รักษาตัวให้ดีที่สุด สู้จนหายดี :)
ฉันคงต้องการกำลังใจอย่างมาก ' มากล้น ' เพื่อที่ฉันสามารถมีแรงสู้ต่อไปได้
ฉะนั้นใครที่เป็นคนไกล้ชิดของผู้ป่วยเหล่านี้ สิ่งที่คุณจะต้องให้เขา คือ กำลังใจ แรงใจ และการดูแล

... กลับมาที่อาการป่วยของฉัน
ฉันกำลังต่อสู้อยู่เหมือนกัน ด้วยการทานยา ทำตัวให้เหมือนกับผู้ป่วย
ดื่มน้ำอุ่น ไม่กินของทอดของมัน (แต่บางครั้งก็มีบ้าง 555) สวมเสื้อกันหนาว
ผักผ่อนให้เพียงพอ ... ฉันหวังว่าสิ่งที่ฉันทำทั้งหมดนี้จะทำให้ฉันหายเป็นปกติโดยไว