วันอาทิตย์ที่ 25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2555
เช้านี้ตื่นมาแบบกระปิดกระปอยกับตนเองตั้งแต่ ตีสอง งีบต่อตื่นอีกทีตีสี่ ออกไปปลุกเด็ก ๆตอนตีสี่ครึ่ง เห็นว่าน้องตาลอยู่กับครู และเมื่อคืนไม่สบายจึงไม่ได้เรียกด้วยเจ้าค่ะ พอไปที่ครัว เด็ก ทำแซนวิช หนูทำต้มจืด น้องภัสทำยำและผักหวานน้ำมันหอย พอได้ชิมอาหารฝีมือน้องภัส รสชาติอร่อยชนะเลิศมากเจ้าค่ะครู ทั้งยำและและผักหวาน น้องพัฒนาได้ดีเยี่ยมมากๆเจ้าค่ะ ตอนขับรถกลับที่ได้โทรไปขอโทษน้อง ว่าลืมจ่ายค่าตอบแทน จึงได้เอ่ยชม
ณ ลานธรรม เช้านี้รู้สึกกับตนเองว่า ข้างในดิ้นรนน้อยลง ราคะก็ไม่ได้หายไปหรอกเจ้าค่ะ แต่ก็เหมือนพออยู่กับตนเองได้ ดิ้นรนน้อยลง พอเข้าไปข้างในหาครูจึงไม่รู้สึกล้ากับตนเองมาก พอทราบว่า ครูไม่มีข้าวทาน หนูแว๊บกับตนเอง
“เฮ้ย หน้าที่หนูชัด ๆ ครูมอบหมาย แล้วก็ ไม่ได้เรื่องตามเคย”
เสียงนี้ดังขึ้นมา ดีที่ครูให้โอกาสให้ไปจัดหาให้
ได้จากร้านน้าตุ๋ย ท่านไม่รับเงิน ร่วมทำบุญมาด้วย
เสร็จแล้วครูก็มอบหมายให้พาทุ่งและน้องตาล รวมถึงเด็ก ๆปหาหมอ แต่พอออกมาทราบว่า พระอาจารย์พาทุ่งไปแล้ว
ตอนแรกครู บอกงั้นก็เข้ามา สักพักครูเปลี่ยนแผนให้พาไป รพ.สต.
ครานี้ดูเด็ก ๆจะดีใจกัน
ซึ่งก่อหน้านี้ครูชี้ว่าเป็นอาการทางจิต
เป็นโรคเดียวกันกับหนู
ซึ่งก็ตอบรับข้างในกับตนเองเจ้าค่ะ
ใช่จริง ๆ ด้วย เพราะพอน้อง นั่งคุยกับหมอ จนมาพูดถึงยาที่เขาเคยทานอาการผิดปกติ หงอย ๆก็หาย
แต่หมอก็บอกว่า ทอลซิลแดง
พอกลับมาที่วัด หนูนั่งดูน้อง ก็มีเสียกับตนเองว่า “เซ็ง”
ตะกี้ดูแทบไม่ไหว มาคิดอีกที เหมือนจิตใจหนูเลย อาการนี้หนูก็เป็น ตอนที่เป็น ก็ไม่รู้ว่าตนเองเป็น จนพอครูพาทำกิจกรรมต่าง ๆแล้วหายเป็นปลิดทิ้ง ก็เศร้าใจกับตนเองเจ้าค่ะ เฮ่อ
หนูเห็นเด็ก ๆ รอบนี้ก็รู้สึกบางทีก็มี ขุ่น น้อยใจอยู่ข้างใน
“อะไรกันเนี๊ยะบอกก็ไม่ค่อยฟัง”
แต่มานึกย้อน ก็คงเพราะหนูอยากให้เขาเป็นแบบนั้นแบบนี้มั่งค่ะ แล้วไม่เป็นแบบนั้น แต่ตอนโกรธคิดไม่ได้เจ้าค่ะ
บ่าย ๆ เข้ามาปลูกต้นกล้วย แล้วก็ได้โอกาสจัดหาต้นไม้
พอได้อยู่กับต้นไม้ก็รู้สึกผ่อนคลายขึ้นเจ้าค่ะ
เด็ก ๆเข้ามาจึงช่วยกันเอากระถางต้นไม้มาวางไว้ที่หน้าศาลาตามที่ครูบอก
เอ่อ หนูทำให้ก้นเป็นรู ทุกกระถางเจ้าค่ะ แม้บางอันจะไม่ค่อยดูดีนัก เพื่อให้พอระบายน้ำได้เจ้าค่ะ
ได้ว่านงาช้างแบ่งจากที่ปลูกอยู่เดิมมาเจ้าค่ะ ถือว่าสวยทีเดียว แอบซ่อนความงามอยู่หลังพุ่มกำลังเสือโคร่ง
ว่านงาช้าง ตามแผนโบราณเชื่อกันว่า สามารถป้องกันภัยจาก อมนุษย์ได้ เป็นหนึ่งในไม้มงคลที่หามาปลูกกัน
อีกชนิดหนึ่งที่ดูลำต้นไม่แข็งแรงนัก ชื่อ “ว่านกุมารทอง” เชื่อกันว่า เป็นว่านที่มีอำนาจมีเทวดาคุ้มครองเจ้าค่ะ หนูสังเกตป่าที่บริเวณหลังกุฏิพี่ดี้ ส่วนใหญ่เป็นไม้มงคล เชื่อว่า ท่านที่เคยปลูกไว้ก่อนหน้า ท่านนิยมปลูกไม้มงคลเจ้าค่ะ
ส่วนอีกสองต้น คือ พุดร้อยมาลัย และต้นโมกเจ้าค่ะ
ตอนแรกว่าจะเข้าไปบอกครูแล้วก็ชวนเอาชื่อมาแปะ แล้วก็พับกลับไป ด้วยยังไม่ได้จังหวะและยังไม่ได้เรียนปรึกษาครูเจ้าค่ะ เข้าไปข้างในสอนหนังสือน้องภัส ซักผ้า แล้วก็กวาดตาด พอเข้ามาเด็ก ๆก็ลุยกวาดใบไม้กัยเลยเจ้าค่ะ แล้วหนูก็สอนหนังสือน้องภัส ดูเหมือนเขานั่งคุยอะไรกันแล้วก็ลุกขึ้นมาทำทางจงกรม พอสอนหนังสือเสร็จตามเวลาที่กำหนดแล้วก็ชวนน้องภัสกวาดและเก็บใบไม้ เห็นทางจงกรมหน้าตาประหลาด ๆ ข้าง ๆทางจงกรมน้องกอ รู้สึกแปลกใจ แต่ก็เก๋และทึ่งเด็ก ๆเหมือนกันเจ้าค่ะ สักพักเด็ก ๆก็ขอออกไปหา แม่ครู
หนูกับน้องภัสลุยเก็บรายละเอียดเร่งมือ แล้วน้องก็ช่วยถือของออกมา ถือว่า โดยรวมก็พอเร่งจูนกับน้องภัสได้ดีขึ้นเจ้าค่ะ
เข้าไปลาครูกลับ ระหว่างทางครูเมตตาโทรมาให้กำลังใจ
หนูยอมรับว่าออกจากวัดก็มีอาการลอย ๆ กับตนเองเจ้าค่ะ แม้จะเป็นอาการเบิกบานแต่ก็ลอยเกินจริงอยู่
พอครูโทรมาให้กำลังใจหนูรู้สึกว่า “หนูพูดมาก”
แต่พอได้คุยกับครูก็รู้สึกมีปีติ
พอกลับถึงบ้าน หนูรู้สึกง่วง ส่วนหนึ่งก็เหนียวเจ้าค่ะ แง้มๆรถแล้วก็งีบกับตนเอง จนครูเมตตาโทรมา หนูเป็นงัวเงียไม่มีสติ ครูเมตตาให้ถอดบทเรียน หนูจัดแจงอาบน้ำขึ้นห้องพระกราบพระแล้วก็เขียนส่งครูด้วยเวลาเฉียดฉิว กำลังจะส่ง sms บอกครู ครูโทรเข้าพอดีปรากฏว่า หนูส่งผิดที่ ครูให้ส่งใน g2k แต่หนูส่งที่ mail
เฮ่อก็น่าเหนื่อยใจเจ้าค่ะ จิตหนูแปลสาร ไม่ตรงสักที ครูก็เมตตาให้สติใคร่ครวญกับตนเอง
กราบขอบพระคุณเจ้าค่ะ
