ความทรงจำ หนทางที่เดินไป 
สื่อมาจากหัวใจ
ผ่านไปกับปลายปากกา


...การเดินทางที่ดีที่สุด
ไม่ได้อยู่ที่เราไปได้ไกลแค่ไหน
ไม่ได้อยู่ที่จุดหมายสุดแสนวิไล
ไม่ได้อยู่ที่ตอนเดินไปไร้หนามทิ่มตำ

...การเดินทางที่ดีที่สุด
ไม่ได้อยู่ที่ถนนที่เดินนั้นแสนกว้าง
ไม่ได้อยู่ที่มีเสียงเพลงลบความอ้างว้าง
ไม่ได้อยู่ที่มีใครคอยเดินตามแล้วช่วยเรา

...การเดินทางที่เลวร้ายที่สุด
ไม่ได้อยู่ที่เราไปได้แค่ใกล้ ๆ
ไม่ได้อยู่ที่จุดหมายมันแสนเลวร้าย
ไม่ได้อยู่ที่ตอนเดินไปมีแต่หนามทิ่มแทง

...การเดินทางที่เลวร้ายที่สุด
ไม่ได้อยู่ที่ถนนแสนคับแคบ
ไม่ได้อยู่ที่มีแต่ความเงีบยแห้งแล้ง
ไม่ได้อยู่ที่ต้องเดินเปลี่ยวและเดียวดาย

...แต่การเดินทางที่ดีที่สุด
อยู่ที่ระหว่างทางเราเจออะไร
อยู่ที่เราเรียนรู้มันได้แค่ไหน
อยู่ที่ว่าระหว่างที่เดินไปได้อะไรกลับมา

...และการเดินทางที่เลวร้ายที่สุด
คือการที่ระหว่างทางไม่เคยเจออะไร
ไม่เคยเรียนรู้ว่าคืออะไรคือสิ่งไหน
และไม่เคยได้อะไรกลับคืนมา

...ข้างถนนและหนทาง ทั้งที่แคบและกว้างใหญ่
มีเรื่องราว เหตุการณ์ต่าง ๆ มากมาย
ที่ต้องได้เผชิญไปในทิศทาง

...อาจทุกข์ อาจสุข อาจร้องไห้
ระหว่างทางที่เดินไปอาจโศกศัลย์
อาจต้องเศร้าเดียวดายอยู่ลำพัง
อาจหมดหวังสิ้นแรงทั้งกายใจ

...แต่พอถึงจุดหมายจะเห็นว่ามันคุ้มค่า
ที่เราสามารถผ่านเรื่องดีร้ายนั้นมาได้
ระหว่างเดินทางอย่าแค่เดินผ่านเลยไป
สั่งสมสิ่งต่าง ๆ ไว้ เป็นประสบการณ์


การเดินทางที่เลวร้ายที่สุด จะได้มาซึ่งจุดหมายที่มีค่ามากที่สุด
แต่การเดินทางที่ดีที่สุด อาจได้มาซึ่งจุดหมายที่แม้แต่เจ้าตัวก็ไม่อาจรู้ได้ว่า

" ถึงจุดหมายที่ตั้งไว้จริง ๆ หรือยัง "