ดอกไม้...กับใจคน

กวีนี้เป็นการเปรียบคนกับดอกไม้ ... ดอกหนึ่ง


ดอกไม้นั้นเบ่งบาน
อีกไม่นานคง
"ร่วงโรย"
ความงามเพียงฉาบฉวย
แล้วแห้งโรยและร่วงไป







ดอกหนึ่งนั้นบานเบ่ง
"ไม่รีบเร่งและรีบร้อน"
เพียงแสงตะวันรอน
แล้วเอนนอนเบื้องธรณี








ดอกหนึ่งคนนับหน้า
ว่าปัญญา
"ใสดั่งแก้ว"
เจียมตนที่ดีแล้ว
ก็นอบน้อมพร้อมวาจา








ดอกหนึ่งชอบอวดหน้า
ว่าปัญญา
"ใสดั่งแก้ว"
ผิตัวว่าเลิศแล้ว
แต่แท้ขุ่นและมัวหมอง 






บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน เย็บเล่ม...มุมมอง



ความเห็น (10)

เขียนเมื่อ 

เป็นความงามที่แฝงด้วยสิ่งต่างๆ กลอนเพราะมากค่ะ

เขียนเมื่อ 
  • จะมากมายความหมายใด
  • แต่ดอกไม้ก็ยังสวย
  • ยากจนหรือร่ำรวย
  • ดอกไม้ช่วยให้รื่นรมย์

 

 

เขียนเมื่อ 

เยี่ยมมากครับ ถือเป็นพัฒนาการอีกขั้นหนึ่งในการใช้รูปมาประกอบพร้อมบทกลอนอันมีความหมาย ;)...

เขียนเมื่อ 

แวะมาชมบทกลอนที่อ่อนหวานและมีความหมายค่ะ

คุณ kaochewit ขอบคุณค่ะ

สวัสดีค่ะ พ.แจ่มจำรัส ขอบคุณที่ช่วยให้ความหมายของ "ดอกไม้"

ในมุมมองที่สวยงามเสมอ ขอบคุณค่ะ

ขอบคุณค่ะ คุณครู Wasawat Deemarn แต่...หนูต้องพัฒนาอีกเยอะ และต้องการคำแนะนำจากคุณครูอีกเยอะเลยค่ะ  : )

ขอบคุณ คุณ Bright Lily นะค่ะ ที่แวะมาให้กำลังใจ 

ขอบคุณนะค่ะ   : )

เขียนเมื่อ 

หากเปรียบคุณเป็นดอกไม้ สำหรับฉันแล้วคุณคือกุหลาบแสนสวย ที่มีความสวยงามมีประโยชน์ต่อผู้อื่น และมีหนามที่สามารถปกป้องตัวเองได้ 

เขียนเมื่อ 

ชอบมากค่ะ