"อย่าเพียงผ่านเลย"
ผู้เฒ่าซัดเซสวนมา ตาตกสิ้นหวัง
เมื่อแกมองมา ฉันสบตาค้นหาบางอย่าง
ผู้ชราดูช่างซอมซ่อ
ตาเอ่ยปากขอ "คุณผู้หญิงขอรับ กระผมหิว..."
โธ่เอ๋ยตา "ฉันไม่มีสตางค์
แต่ยังมีหวัง นี่คูปองปันส่วนจากรัฐบาล
มาเถิด ไปเลือกอาหารด้วยกัน"
แกเดินตามมาในความเงียบงัน
คนชราไร้บ้านออกปากถามที่อยู่
"อยากรู้...
พอมีเมื่อไร จะใช้คืนคุณนาย"
ฉันจ้องลึกลงไปในดวงตาคู่ชา ๆ สิ้นแววไร้หวัง
"เรื่องนั้นช่างเถอะตา ไม่ต้องเลย"
เมื่อถึงร้านขายของ คนโซก็เอ่ย
ขอเพิ่มสักห่อ ขออีกสักอัน
ฉันได้คิดและอิ่มใจนัก
หยิบไปเถิด เลือกให้พอ มิพักต้องขอ
เพราะฉันก็เคยทำเรื่องไม่ดี
ฉันจะไม่ลืมคนที่งกเงิ่นจากไป
เพราะสิ่งที่ตาทิ้งไว้ สุดที่จะชดใช้คืน
ตาให้โอกาสงดงาม ที่ฉันจะรู้จักให้
เปิดโอกาสให้ฉันได้แสดงออกถึงความอาทร
แก่ผู้ไม่เป็นที่พึงปรารถนา
ได้ต่อชีพให้ผู้ชรา ในยามไร้คนชายตาแล
ให้ฉันได้ทำในสิ่งพิเศษและได้ทำดี
ฉันซึ้งบุญคุณชายชรา
ตาทำให้ฉันได้รู้จักความรักเต็มปรี่
และความปีติที่เปี่ยมอยู่ในถุงอาหาร
ตาให้โอกาสฉัน ผู้ได้ชื่อว่า "มี"
ได้เปิดประตูใจรับคนที่ "ไร้"
เห็นไหม ฉันมิใช่นางฟ้า แม้เคยปรารถนาเอาไว้
เคยทำใคร ๆ ทุกข์ใจ ในความที่ฉันเป็นตัวเองเหลือเกิน
ขอบคุณนะตา...ที่ไม่เดินสวนไป
แต่ออกปาก "ขอ" ...จนฉันรู้จัก "ให้"
จนนางฟ้าแห่งหัวใจได้โบยปีกบิน.
