วันอาทิตย์ที่ 4 พ.ย.55

ยามบ่าย...แสงแดดส่องสว่าง...ทำให้ท้องฟ้าสดใส...แต่อากาศไม่ร้อนระอุ...แต่กลับเย็นสบายและสดชื่น...

ทั้งที่ผมนั่งรถตู้...แถวหลัง...ที่รถเด้งไปเด้งมา

เพราะที่ที่ผมยืนอยู่....คือ...."ภูเรือ" จังหวัดเลย...


ความรู้สึกแรกที่ผมเข้ามาในตัวอำเภอ...เต็มเปี่ยมไปความมีชีวิตชีวา...กระปี้กระเปร่า...

เพราะภูเรือรายล้อมไปด้วยต้นไม้...และดอกไม้....

ที่งามสะพรั่งเตรียมอวดโลก...อวดสายตาผู้คน...กับฤดูหนาวที่มาเยือนในไม่ช้านี้ช่วงนี้...


สองสามเดือนที่ผ่านมา...ในใจของผม...

ผมรู้ตัวว่า...ผมมีเรื่องให้ต้องวิตกกังวลไม่น้อยทั้งเรื่องงาน...

ที่ส่งผลให้ชีวิตประจำวันของผมผิดเพี้ยนไปเยอะ

ในหัวใจของผมที่ขาดความแห้งแล้งและว่างเปล่า....กับดอกไม้มานาน


ดอกไม้บาน...

จึงให้ผมมองโลกที่เต็มไปด้วยความหวังและความฝันอีกครั้ง...


และเมื่อผมมองเห็น...

ดอกไม้ร่วง...

ช่างเต็มเปี่ยมด้วยความหมายและความเข้าใจที่มาเติมเต็มความรู้สึกในใจที่ขาดหายมานาน...


"....ดอกไม้ร่วง...หมายแห่งการร่วงหล่น 

เป็นสัญญะที่น่าอัศจรรย์  

แต่เรามักหลีกเลี่ยงสิ่งที่ธรรมชาติสอนเรา  ซ้ำแล้วซ้ำอีก...."

(ผมกำลังอ่านหนังสือในหัวข้อหนึ่งบนรถตู้พอดี, No Beginning , No End)





ดอกไม้จากถุงพลาสติก....