พักเรื่องการศึกษาเครียด ๆ (หรือเปล่าไม่รู้) อ่านกลอนเบา ๆ หวาน ๆ (ไม่ใช่เบาหวาน) อีกสักเรื่องนะครับญาติมิตรทั้งมวล..

หนาว.....

  • ลมหนาว แผ่วพลิ้ว ต้องผิวเนื้อ

หนาวลมเหลือ จักต้าน จักทานไหว

พิษลมหนาว ซึมซึ้ง ถึงภายใน

มันหนาวเหน็บ เจ็บไข้  จนใจร้าว

  • ไม่มีใคร รู้ทุกข์ ที่ทับถม

เป็นน้ำแข็ง ที่ผสม ลมร้อนผ่าว

จึงเยียบเย็น จนชาชืด อยู่ยืดยาว

แลบางคราว ก็ร้อนคลั่ง ดังไฟลน

  • ทุกข์อยู่ ในท่าม ห้วงความทุกข์

สุขก็สุข อยู่ในท่าม ความสับสน

อดทน อยู่ในท่าม ความร้อนรน

มืดมน อยู่ในท่าม ความมืดมัว

  • เปล่าเปลี่ยว อยู่ในท่าม ความเปลี่ยวเปล่า

ซึมเศร้า อยู่ในแสง แห่งไฟสลัว

รู้ตน ว่ายังอยู่ ว่ารู้ตัว

รู้ว่าหัวใจตน ทุรนทุราย

  • หวังลำแสง แห่งสุข ปลุกความฝัน

ให้เปล่งแสง แข่งขัน ตาวันฉาย

ดับเมฆ ดำเปื้อน ให้เคลื่อนคลาย

แปรเป็นสาย ฝนพรำ ที่ฉ่ำเย็น

  • ไม่เป็นสายฝนเย็น ที่เย็นเยียบ

เป็นเข็มเสียบ หัวใจ ให้ยากเข็ญ

เจ็บเหมือนดั่ง ถูกเชือด เลือดกระเซ็น

เจ็บเหมือนตาย ทั้งเป็น - เป็นทั้งตาย

  •  ลมหนาว แผ่วพลิ้ว ต้องผิวเนื้อ

หนาวลมเหลือ อีกไม่นาน ก็ราญสลาย

ที่หนาวทรวง หน่วงเหนี่ยว อยู่เดียวดาย

หน้าหนาวคลาย กลายเป็นหนาว...ใจร้าวราน

-ปณิธิ ภูศรีเทศ-