นาสาเขามีวิธีแก้ง่ายมาก คือ ออกประกาศสาธารณะดังไปทั่วแผนก ว่า มีทอสับมาถึงใครและอยู่สายเรียกไหน

 

บริหารง่ายๆ ไสตล์ นาซา (๒)

 

ปีคศ. ๑๙๘๓ โทรศัพท์ยังต้องหมุนแป้น   ที่นาสา เขามีทอสับแบบนั้น และยังมีปุ่มอีกห้าปุ่มให้กดอยู่ด้านล่าง   มีไฟฉายอยู่ใต้แต่ละปุ่มด้วย  

 

ปัญหาของการทอสับสมัยก่อนคือ  พอมีทอสับมาถึงเรา  สายตรงไม่มี เสมียนต้องรับสาย  จากนั้นเสมียนต่อสายมาถึงเรา ที่ห้องทำงาน  ...ปลากดว่า เราไม่อยู่ เพราะไปเดินกินกาแฟ หรือไปทำงานอยู่ห้องคอมพ์รวม 

 

นาสาเขามีวิธีแก้ง่ายมาก คือ ออกประกาศสาธารณะดังไปทั่วแผนก  ว่า มีทอสับมาถึงใครและอยู่สายเรียกไหน 

 

 

เช่น .... “คุณถาง  สายสี่  คุณถาง”       (เขาพูดห้วนๆ สั้นแบบนี้แหละ แต่ คุณถาง   นั้นเขาพูดซ้ำสองครั้ง   ลองเดาสิ ว่าทำไม ...เขาคิดรอบคอบดีจริง)  

 

พอเราได้ยินดังนั้นเราก็รีบรุดไปยังทอสับที่ใกล้ที่สุด   (ซึ่งอาจเป็นในห้องเพื่อนสนิทที่เรากำลังไปเม้าท์แตกอยู่ก็เป็นได้)   แล้วกดปุ่มหมายเลข ๔ เพื่อรับสาย    แถมไอ้ปุ่มดังว่า มันก็ออกแสงกระพริบ เตือนเราด้วย พอเรากดรับสาย มันเปลี่ยนจากกระพริบ มาเป็น แสงต่อเนื่อง

 

โลวเทค แต่มัน ประสิทธิผลสูงมาก 

 

 

....คนถางทาง (ตค ๕๕)