เป็นงานแปล ไม่ใช่งานเขียนของผู้เขียน ผู้เขียนจึงยกมาทั้งภาษาอังกฤษด้วย เพราะบางท่าน ก็อาจจะถนัดอ่าน ภาษาอังกฤษมากกว่า ได้อรรถรสกว่า เดิมทีผู้เขียนพยายามจะหาแนวโน้มด้านการศึกษาแนวใหม่ของแต่ละประเทศ ที่เด็กสามารถสอบประเมินผลส่วนกลาง และนานาชาติ ได้อยู่ในเกณฑ์ระดับสูง ซึ่งบทแปลนี้ ก็มีผู้บริหารที่มากความสามารถ ได้กล่าวถึงการพัฒนาการการศึกษาเอาไว้ด้วย และบังเอิญผู้เขียนได้ดูข่าวจากทีวี ได้ยินคำว่า "บรรษัทภิบาล" จึงอยากรู้ว่ามันหมายถึงอะไร ก็นึกได้ว่าเคยเห็นผ่านตา แต่ยังไม่ได้ลงอ่านรายละเอียด วันนี้ก็เลยจะยกมาให้ผู้อ่าน และสมาชิกในบล็อกแลกเปลี่ยนเรียนรู้แห่งนี้ได้อ่านกัน

 ปรียาพัชร  ตุลาเนตร ::  แปล

นายอานันท์ ปันยารชุน

         Corporate governance should be an important factor in our business environment. In very good times, of course, many businessmen tend to overlook it or be negligent about it. With the periodic news reports we get a bout bad corporate governance from big companies in America and Europe, I think that in our minds there has been built up a keen awareness about the need and desirability of good governance, about the viability of good governance to sustain your business.

          Irrespective of what people may feel, the basic problems that caused the financial crisis in 1997 included the lack of good governance in the corporate body.

          In the past, because of family-owned business, or, shall we say, businesses with connections with the politicians, with the military, with brothers and sisters, and so on, good governance was not in place at that time. Now people are more conscious of the need for good governance, starting with the country, for instance, as enunciated in the present constitution. So people are looking for the need for transparency, for full disclosure, the need to look after the interests of the minority, the need to take accountability seriously, and the need to have a sort of independence of judgement. There should not be too chummy a relationship between the board and the management.

          All these factors are coming into force, and I think that in all the companies with whom I've been involved in the past few years, I can see concrete progress. Concrete programmes with a real determination, not just do it right because there was a crisis, but do it right because it is the correct thing. Now, whether that is pervasive in all other business sectors, I'm not sure. But so far as Siam Commercial Bank is concerned - on which board I have sat for the past 19 years - it is an ongoing thing, a serious process. The board members are fully committed to it, and the management is committed to it. (Anand Panyarachun)

 

          เราควรต้องยึดถือหลักบรรษัทภิบาลเป็นหัวใจสำคัญในการดำเนินธุรกิจ ในเวลาปกติเรามักจะละเลย หรือไม่ค่อยให้ความสนใจเรื่องนี้ แต่เมื่อมีข่าวเกิดขึ้นเป็นระยะกับบริษัทใหญ่ๆทั้งในอเมริกา และยุโรป ในเรื่องการบริหารจัดการที่ขัดต่อหลักบรรษัทภิบาล ผมคิดว่าเราก็ได้ตระหนักขึ้นมากถึงความจำเป็นและความต้องการที่จะมีบรรษัทภิบาลที่ดี อีกทั้งการคงไว้ซึ่งหลักการที่จะทำให้ธุรกิจดำเนินไปได้ อย่างไรก็ตาม ปัญหาพื้นฐานที่ทำให้เกิดวิกฤตเศรษฐกิจเมื่อปี 2540 ก็เนื่องมาจากเรื่องการขาดธรรมาภิบาลในองค์กรด้วยประการหนึ่ง ในอดีต มีการทำธุรกิจเป็นระบบครอบครัว หรืออาจกล่าวได้ว่ามีความเกี่ยวข้องกับนักการเมือง ผู้มีอิทธิพล หรือพี่น้องเครือญาติ เป็นต้น ทำให้หลักการธรรมาภิบาลยังไม่เข้าที่เข้าทาง แต่ในปัจจุบันนี้ มีความตระหนักมากขึ้นถึงความจำเป็นที่จะต้องมีหลักธรรมาภิบาลที่ดี ดังจะเห็นได้ตั้งแต่ระดับชาติจากการที่มีประกาศในรัฐธรรมนุญฉบับปัจจุบัน ผู้คนต้องการเห็นความโปร่งใส การเปิดเผยและชี้แจงข้อมูลที่ชัดเจน การปกป้องผลประโยชน์ของคนกลุ่มน้อย การตระหนักถึงความรับผิดชอบอย่างจริงจังและการตัดสินใจอย่างอิสระไร้แรงกดดัน คณะกรรมการและผู้บริหารขององค์กรเองก็ไม่ควรมีความสัมพันธ์สนิทสนมส่วนตัวเกินเหตุ สิ่งต่างๆเหล่านี้เริ่มมีบทบาทมากขึ้น สำหรับตัวผมเองในบริษัทต่างๆที่ผมเข้าไปมีส่วนร่วมด้วยในช่วงหลังนี้ ผมเห็นมีความก้าวหน้าที่เป็นรูปธรรม มีความมุ่งมั่นที่จะทำให้เกิดเป็นจริงขึ้นมา ไม่ใช่เพียงแค่ "ทำให้ถูกต้องเพราะเกิดวิกฤติการณ์ขึ้นมา" แต่ทำให้ถูกต้องเพราะนี่คือสิ่งที่ถูกต้อง แต่จะแพร่ขยายเข้าไปในธุรกิจอื่นๆ ด้วยหรือไม่นั้น ผมยังไม่แน่ใจ แต่เท่าที่ผ่านมาที่ธนาคารไทยพาณิชย์ที่ผมเป็นกรรมการมา 19 ปีแล้วนั้น เป็นสิ่งที่เราทำกันมาอย่างต่อเนื่องและจริงจัง คณะกรรมการยึดมั่นแน่วแน่ในเรื่องความถูกต้อง และคณะผู้บริหารเองก็ยึดมั่นในปณิธานเดียวกันนี้ (นายอานันท์  ปันยารชุน)

 

 

คุณโชติ โสภณพนิช ประธานกรรมการบริหาร บริษัท กรีนสปอต จำกัด

What is the most important  issue facing Thailand's business today involving the native's competitiveness?

         I think the most important issue is how to make people smarter and more capable. In Thai, the word is "keng keun". Basic education is so important; it is a shame that in Thailand the level of education attained by the masses is so low, compared with Indonesia and Vietnam. We're slightly behind them.

สิ่งสำคัญที่สุดในการเตรียมความพร้อมในการบริหารจัดการ เพื่อนำไปสู่การแข่งขันในธุรกิจระดับชาติคือเรื่องใด

          ผมคิดว่าสิ่งสำคัญที่สุดคือ ทำอย่างไรประชากรของเราถึงจะมีความสามารถด้านการศึกษาขั้นพื้นฐานซึ่งเป็นสิ่งที่สำคัญมาก เป็นเรื่องที่น่าละอายที่จำนวนประชากรของประเทศไทยที่จบการศึกษาขั้นพื้นฐานมีสัดส่วนน้อยกว่าอินโดนีเซียและเวียดนาม

 

We're behind Vietnam and Indonesia? I knew we were behind Singapore and Malaysia, but Vietnam and Indonesia, too?

          Indonesia and Vietnam are improving fast. Here in Thailand, only about one half our children finish their secondary education, while in Vietnam and Indonesia, they're getting up to 70 or 80%. Of course, in Singapore and Malaysia, it's over 90%.

เราล้าหลังกว่าสิงคโปร์และมาเลเซีย แต่เรายังล้าหลังกว่าอินโดนีเซียและเวียดนามอีกหรือ

          อินโดนีเซียและเวียดนามกำลังพัฒนาไปอย่างรวดเร็ว จำนวนประชากรของประเทศไทยที่จบการศึกษาระดับมัธยมมีเพียง 50 % ในขณะที่ในอินโดนีเซียและเวียดนามตัวเลขนี้สูงถึง 70 -80% ส่วนสิงคโปร์และมาเลเซียตัวเลขนี้สูงเกินกว่า 90%

 

What do you think should be done to remedy this problem?

          Spend more money. It's reaaly not so complicated. Britain and the U.S.solved their problem 80 or 0 years ago. One of the things they siad was, if you go to school, you'll be fed. I visited inner city schools in Chicago a few years ago. There is a great similarity between those urban American schools and Thai government schools. In both cases, most of the teachers have received very little training after the day they graduated from college. There was a big movement in Chicago when I was visitng to retrain these teachers. They did it over a year. The teacher would undergo by a mentor for two weeks, to make sure that he or she properly applied what they learned.

ท่านคิดว่าปัญหานี้ควรจะได้รับการแก้ไขอย่างไร

          ประเทศไทยต้องใช้เงินในด้านการศึกษาให้มากกว่านี้ ถ้าจะทำกันจริงๆแล้วเรื่องนี้ก็ไม่ได้ยุ่งยากมากนัก เมื่อ 80-90 ปีที่แล้ว ทั้งอังกฤษและอเมริกาก็เคยต้องแก้ปัญหาในลักษณะเดียวกัน โดยความเชื่ออย่างหนึ่งคือ ถ้าไปโรงเรียนก็สามารถเลี้ยงตัวเองได้ เมื่อหลายปีมาแล้วผมเคยไปดูงานที่โรงเรียนที่อยู่ชั้นใน ของชิคาโก ในขณะนั้นสภาพการเรียนการสอนของเขาไม่ต่างจากโรงเรียนในเมืองไทย กล่าวคือ หลังจากครูจบการศึกษาและเริ่มประกอบวิชาชีพครูแล้วไม่ได้รับการฝึกอบรมอีก ในขณะที่ผมอยู่ที่นั่นมีการเคลื่อนไหวครั้งใหญ่ เพื่อปรับปรุงการเรียนการสอนที่ชิคาโกโคงการอบรม ใช้เวลาทั้งหมด 1 ปี โดยที่ใช้เวลา 6 เดือนแรกในการอบรมครู หลังจากนั้นครูก็กลับไปสอนตามปกติ โดยที่มีครูพี่เลี้ยงเข้ามาตรวจทุกๆ 2 สัปดาห์ เพื่อให้มั่นใจได้ว่าครูได้ทำในสิ่งที่ได้รับจากการอบรม มาใช้ในห้องเรียนอย่างถูกต้อง

 

Do you recommend that the Thai government institute a similar programme?

          We have to do it. This was started in America by an organization committed to improving the maths and science education in the inner city. They had realized that the teachers really didn't know much about maths and science, and couldn't teach their students properly until they were retrained. We have a similar problem in Thailand with the maths and science instruction in our public schools. Here, when we try to retrain teachers, we have a three-day programme. That's not going to accomplish the objective. We have to make everybody "keng keun", and you can't make anybody "keng keun" by having them go through a class for three days. Theachers' habits developed over 20 years are not going to change in three days. The Chinese have an old saying, "You can change a dynasty easier than a person's habits." Buddhism teaches us that you change by practicing. Little by little, if we have the correct concepts for change, we can practice, and change will occur.

รัฐบาลควรแก้ไขปัญหาโดยใช้โครงการแบบนี้หรือไม่

          รัฐบาลจำเป็นจะต้องใช้วิธีแบบนี้ในการแก้ปัญหาด้านการศึกษา วิธีนี้ถูกนำมาใช้โดยองค์กรหนึ่งในอเมริกาที่มีความมุ่งมั่นที่จะปรับปรุงและพัฒนาการเรียนการสอนคณิตศาสตร์และวิทยาศาสตร์ในโรงเรียนชั้นใน องค์กรนี้ค้นพบว่าครูส่วนใหญ่ไม่มีความรู้ที่ดีพอในด้านคณิตศาสตร์และวิทยาศาสตร์ ครูเหล่านี้จะต้องเข้ารับการอบรมใหม่จึงจะสอนอย่างมีประสิทธิภาพได้ ปัญหาของเราในเมืองไทยก็มีลักษณะคล้ายคลึงกันเกี่ยวกับการเรียนการสอนคณิตศาสตร์และวิทยาศาสตร์ เราพยายามที่จะจัดอบรมโดยใช้เวลาเพียง 3 วัน ซึ่งไม่สามารถเปลี่ยนนิสัยของครูที่สอนมากกว่า 20 ปีได้ สุภาษิตจีนกล่าวไว้ว่า "การเปลี่ยนราชวงศ์ทำได้ง่ายกว่าการเปลี่ยนนิสัย" ศษสนาพุทธก็สอนให้เปลี่ยนแปลงโดยการฝึกปฏิบัติ ถ้าเรามีเป้าหมายที่ถูกต้องเราสามารถพยายามทีละเล็กละน้อยฝึกฝนเพื่อไปสู่การเปลี่ยนแปลงนั้น

 

How does the educational problem in Thailand effect the quality of the new class of managers coming into the corporate word?

          I think about 15% of them are talented and will be quite okey, but the rest of them have problems and are not very good. I'm speaking of those who've graduated from universities and colleges in Thailand. That's because of the schooling system we have here. These kids don't know how to analyze problems. They wait for you to give them the answers.The proper procedure should be - here is a big problem; how do I solve it? I should go and collect data, do research, and analyze it. But, no, they don't know how to do it.

ปัญหาการศึกษาของประเทศส่งผลกระทบต่อคุณภาพของนักบริหารรุ่นใหม่ที่กำลังจะก้าวเข้าสู่อาชีพการบริหารจัดการอย่างไรบ้าง

          คนรุ่นใหม่ที่จบการศึกษาจากสถาบันในประเทศมีเพียง 15 % ที่มีประสิทธิภาพที่เป็นเช่นนี้เพราะระบบการศึกษาของเราไม่สอนให้รู้จักการคิดวิเคราะห์และค้นคว้าหาข้อมูล