น้ำหลาก

ฉันจะกลับไปเป็นชาวนา

เย็นวันที่ฝนตก พรำ...ๆ บนตึก 3ชั้น 1 คูหาวันนี้เป็นวันนี้ฝนตก....ในใจคิดไปว่าจะมีใครเข้าร้านเราตอนนี้..... ก้อบ้าแล้ว สักพักก้อได้ยินเสียงลูกค้าเข้าร้านเจรจา เพื่อจะได้ในสิ่งที่ตนต้องการ......ในบางความรู้สึกของเราบางครั้งสิ่งที่เราต้องการ ก็ไม่ได้ทุกสิ่งเสมอไป  เหมือนคำที่เคยได้ยินบ่อยครั้งที่คิดเสียไปว่าบางครั้ง มันไม่ได้จริงไปเสียทุกประโยค  " เงิน "เดือนนี้ฉันขายได้ตามเป้าเรายอมเหนื่อยหน่อย อีกไม่นาน เราก็จะมีเงิน...คำๆนี้มันช่างยิ่งใหญ่เสียนี่กระไรแต่ก็ไม่วายที่จะครุ่นคิด แต่ก็ไม่กล้าเอ่ยปากถาม เงินมันทำให้คนหลง เวลาหลงเข้าหาในสิ่งที่ตนเองต้องการ จริงหรือ ......วันนี้ฉันยังไม่ได้โทรหาแม่มา 3 วันแล้วมัวแต่ยุ่งกับงานเพื่อจะหาเงิน.......เมื่อไรจะกลับบ้านลูก สงกรานต์จะกลับไหม  .......ปีใหม่จะกลับไหม .... สิ่งที่แม่รอวันแล้ววันเล่ากับคำที่กลับไปกลับมามันยิ่งใหญ่จนทำใหวันเวลาที่จะอยู่กับผู้มีพระคุณมันหายไปจริงๆ........วันนี้ชีวิตฉัน   จะเริ่มใหม่ ไม่มีกำหนดระยะเวลา  ไม่ต้องเร่งรีบ  แต่อยากหวนกลับไปวิ่งเล่นเหมือนเด็ก เมื่อน้ำฝนเริ่มเทลงมาน้ำในนามากมาย พ่อพาฉันลงข่าย จับปลามาปิ้ง ฉันเก็บดอกโสนมาจิ้มน้ำพริกแมงดานากินข้าวล้อมวง  พ่อแม่ลูกบนห้างนาอย่างมีความสุข วันนี้ฉันไม่มีพ่อแล้ว .....พ่อที่ดีที่สุด ของฉันท่านหลับสบายแล้ว และวันนั้น ฉั้นก็ยังพลัดท่าน  วันนี้ฉันตั้งใจไว้ว่าฉันจะ...กลับบ้านเพื่อที่จะพัฒนา  ระบบการทำนา บนเนื้อที่ 15 ไร่อย่างค่อยเป็นค่อยไป .........ก่อนอื่น ต้องจัดการวางแผน.......กำหนดระยะเวลา  .........ทำแผนเพื่อป้องกันความเสี่ยง.....การเตรียมการ รายได้ทดแทน ....สุดท้าย budget... นี่สิ