ช่วงนี้  ครูอ้อยจะชอบดูทีวี ละครตอนเย็นๆ ไม่ได้ติดก็เหมือนติด  หมายความว่า  ดูทีไร ก็ได้ข้อคิด  แต่ไม่ได้ดูก็ไม่เป็นไร...ไม่ได้เรียกร้อง

*****

ครูอ้อยชอบคำพูดของแม่นางเองที่พูดว่า....ความดีของฉัน  มันอยู่ในใจ  ไม่ต้องเอาออกมาบอกใครๆ

*****

พอครูอ้อยมาเห็นภาพนี้  มีกระเป๋าเงิน   หลากสี  มีชื่อยี่ห้อดัง  แต่ไม่ใช่  ครูอ้อยก็เกิดความคิดอีก

*****

 

*****

คิดว่า  จะสอนนักเรียนในเรื่อง...ค่านิยมได้อย่างไร  เมื่อเห็นกระเป๋า  มองประโยชน์ที่ได้  กับเงินที่ต้องจ่ายไป   มีัความสมดุลกันหรือไม่

*****

ค่านิยมของคน  หากมีเงินในกระเป๋าพอเพียง  ก็พอทำได้  ไม่น่าเกลียด  แต่เมื่อเปิดกระเป๋าแล้วไม่มีเงิน  ต้องไปขอคนอื่น  เอาตัวเข้าแลกเพื่อให้ได้เงินมาจับจ่ายซื้อของเหล่านี้ มาเป็นเฟอร์นิเจอร์เสนอราคาตัวเอง....ก็ไม่น่าทำ

*****

คิดว่า....ใครล่ะเป็นคนทำให้นักเรียน หรือ เยาวชน มีค่านิยมแบบนี้  พ่อแม่  ผู้ปกครอง ชุมชน  สื่อ  หรือ เพื่อนกันเอง

*****

นึกถึงตอนตัวเองยังเด็ก  เห็นเพื่อนมีกระเป๋าหนังสวยๆ  ก็อยากได้นะ  แต่พอขอเงินคุณพ่อคุณแม่...ถูกดุทุกที  ดังนั้น  ต้องพึ่งพาตนเอง  เย็บเศษผ้า  เป็นกระเป๋าถือใส่สมุดหนังสือ...เท่ไปเลย

*****

คุณประโยชน์เท่าเทียมกัน  คือ ใส่สมุดหนังสือได้   แต่ราคาเทียบกันไม่ได้   ความภาคภูมิใจ กันคนละประเด็น  สำหรับครูอ้อยมีความภาคภูมิใจคือ...ทำเอง  ใช้เอง   ไม่ต้องเปิดกระเป๋าตังจ่าย

*****

กระเป๋า้เงิน  ก็ใส่เงินได้เหมือนกัน  ทำไม  และทำไม  ต้องมียี่ห้อ  หรือที่มียี่ห้อจะเก็บเงินได้ดี   จะเก็บเงินได้อย่างไร...ในเมื่อ  กว่าจะมาเก็บเงินเรา เราต้องจ่ายให้เขา...ตั้งเยอะแยะ  4 หลัก 5 หลัก ยังมี