ผมเป็นครูบ้านนอก สอนอยู่ในโรงเรียนเล็กๆ ระดับชั้นที่สอนตั้งแต่ประถมศึกษาปีที่ 1 จนถึงมัธยมศึกษาปีที่ 3 จำนวนนักเรียนในแต่ละชั้นไม่เกิน 20 คน เนื่องจากเป็นโรงเรียนที่อยู่ในอำเภอพรานกระต่าย จังหวัดกำแพงเพชร จำนวนประชากรในท้องถิ่นส่วนใหญ่มีอาชีพเกษตรกรรม
หากพูดถึงเรื่องเทคโนโลยี ยังห่างไกลกันมากจากเมืองหลวงและเมืองใหญ่มาก อินเทอร์เน็ต (Internet) ไม่ต้องกล่าวถึง เอาแค่เครื่องคอมพิวเตอร์ยังเป็นเหมือนความฝันของเด็กนักเรียนอีกหลายๆ คน เนื่องจากฐานะทางเศรษฐกิจที่ไม่เอื้ออำนวย บางคนอาจมีเครื่องคอมพิวเตอร์ใช้ แต่ก็ไม่สามารถใช้บริการอินเทอร์เน็ตได้ เนื่องจากปัญหาค่าบริการที่ผู้ปกครองยังไม่พร้อมจะจ่ายให้แก่บุตรหลาน รวมถึงสัญญานอินเทอร์เน็ตไม่ครอบคลุมถึงบริเวณที่อยู่อาศัย เด็ก ป.1 ก็รอ..รอ..รอ ว่า "เมื่อไหร่? แท็บเล็ต (Tablet) ของพวกหนูจะมาถึงมือซักที" แรกๆ ก็ดีใจคิดว่าจะได้แล้ว เพราะแจกตามตัวพยัญชนะไทย ก.ไก่ = กำแพงเพชร แต่ถึงตอนนี้แล้วจาก..ดีใจ เด็กๆ ก็ทำใจกันได้แล้ว อารมณ์เหมือนกับนั่งรถไฟ ถึงก็ชั่ง..ไม่ถึงก็ชั่ง ต่างจากเด็กในเมืองหลวงและเมืองใหญ่ ถึงแม้ว่าแท็บเล็ตยังไม่ถึงมือก็ตาม แต่ผู้ปกครองก็จัดการซื้อหาให้ลูกหลานได้ใช้กันเรียบร้อยไปแล้ว
พูดไป พูดมา..แล้วไปเกี่ยวกับแท็บเล็ตได้อย่างไร? มาพูดถึงเรื่อง เทคโนโลยีสารสนเทศที่ผมนำมาใช้ในการเรียนการสอนในโรงเรียนดีกว่า
