ในสังคมที่กว้างใหญ่และวุ่นวาย มีพื้นที่รักๆที่เรียกว่าบ้าน มีทั้งความอบอุ่น ความรัก และกำลังใจ รอเราอยู่ทุกเวลา

       ในสังคมที่กว้างใหญ่และวุ่นวาย ยังมีพื้นที่เล็กๆที่เรียกว่าบ้าน ซึ่งมีทั้งความอบอุ่น ความรัก และกำลังใจรอรับเราอยู่ทุกเวลา ไม่ว่าเราจะทุกข์มาแค่ไหน ท้อแท้มาซักเท่าไหร่ ที่บ้านของเราก็จะทำให้เราลุกขึ้นยืนและยิ้มสู้กับปัญหาที่เกิดขึ้นได้เสมอ ซึ่งหนูคิดแบบนี้มาตลอด เพราะไม่ว่าจะเกิดปัญหาอะไรขึ้นกับหนูก็ตาม เมื่อหนูกลับไปที่บ้านจะพบกับรอยยิ้มของคนคู่หนึ่ง ที่หนูเรียกว่าพ่อ แม่ รออยู่ที่บ้าน จะมีเสียงที่อบอุ่น ถามหนูว่า กลับมาแล้วหรอลูก เหนื่อยมั้ย หนูกินอะไรมารึยัง วันนี้หนูอยากจะกินอะไร เป็นคนที่เวลาหนูมีเรื่องไม่สบายใจ ก็จะรับฟังหนูทุกเรื่อง เคยปลอบใจ คอยให้กำลังใจ และคอยถามว่าวันนี้จะไปไหน ไปทำอะไรที่ไหน จะคอยรับส่ง ซึ่งหนูเชื่อว่าลูกหลายๆบ้านคิดว่าน่าเบื่อ แต่สำหรับหนูแล้วหนูคิดว่าคนเป็นพ่อแม่ ใส่ใจกับทุกๆเรื่องของลูก เพราะเป็นห่วงเลยคอยถาม คอยรับส่ง เมื่อก่อนหนูก็เคยคิดแบบนั้น มันน่าเบื่อ จะทำอะไรก็ไม่ได้ทำจะไปไหนก็ไม่ได้ไป กลับบ้านมาก็ต้องตอบคำถามอะไรก็ไม่รู้ จะถามอะไรหนักหนา จนกระทั่งหนูเริ่มมโตขึ้น ได้มาเผชิญกับสังคมที่ใหญ่ขึ้น เจอผู้คนที่หลากหลายโดยที่ไม่รู้ว่าคนเหล่านั้นเค้าคิดอะไรกับเรายังไง เจอปัญหามากมายที่ทำให้รู้สึกท้อแท้ หมดหวัง ไม่อยากจะทำอะไรต่อไป ก็มีคนสองคนที่หนูคิดว่าน่าเบื่อ ทำให้หนูรู้สึกว่า หนูต้องสู้ ต้องกล้าที่จะเผชิญหน้ากับปัญหาที่เกิดขึ้น สอนให้หนูเข้มแข็ง ซึ่งสองคนนั้นคือพ่อกับแม่ของหนูเอง จนทุกวันนี้หนูรู้สึกว่าหนู กล้าที่จะเผชิญกับปัญหาต่างๆได้เพราะมีกำลังใจจากพ่อและแม่รอหนูอยู่ทุกเวลา จะยิ้มกับหนูเมื่อหนูมีความสุข และจะทุกข์แล้วพร้อมที่จะสู้กับหนูเมื่อหนูมีปัญหา ทำให้หนูได้รู้ว่าต่อให้สังคมจะใหญขึ้นอีกมากแค่ไหน ปัญหาจะรุมเร้าหนูอีกซักแค่ไหน หนูก็พร้อมที่จะลุกขึ้นแล้วสู้กับปัญหาต่อไป เพราะเมื่อหนูกลับไปที่บ้านหนูก็จะพบพ่อและแม่ที่รอหนูอยู่ รอที่จะให้ความรัก ความอบอุ่น และกำลังใจที่ยิ่งใหญ่ ที่หนูคิดว่าหาที่ไหนไม่ได้อีกแล้ว และหนูจะตอบแทนสิ่งที่ไม่สามารถหาได้ที่ไหนด้วยการที่จะทำตามความฝันให้สำเร็จและจะเก็บความฝันนั้นไปให้พ่อกับแม่ค่ะ รอหนูก่อนนะคะ