วันนี้ต้องนั่งเฝ้าสำนักงาน เนื่องจากทุกคนได้รับคำสั่งให้ไปช่วยเสนองานต่อท่านเลขาฯเพื่อประเมินผู้บริหารระดับ ๙ ส่วนตัวที่ไม่ได้ไปนั้น เนื่องจากวันที่ประชุมได้นำชาวบ้านไปดูงานที่จังหวัดกระบี่พอดี และตอนนี้ก็มารับงานพัสดุแล้วจึงไม่ได้ช่วยในเรื่องงานประกันมาตรฐาน

ขณะที่นั่งทำงานอยู่นั่นมีนักศึกษาซึ่งท้องใกล้คลอดเต็มที่เดินเข้ามาถามหาครูของเค้า.....ครู.....อยู่ไหม?

ก็ตอบไปว่า....ครูไปจังหวัดมีอะไรฝากไว้หรือเปล่า

นักศึกษาก็ไม่กล้า....ยืนรีๆรอๆทำท่าจะไปดีหรือไม่ดี.....

ด้วยความสงสารก็ถามไปว่ามีธุรอะไรหรือเปล่า  มีอะไรให้ครูช่วยบ้าง

หนูต้องการมยืมตังคุณครูประจำกลุ่มหนูค่ะ  หนูทะเลาะกับแฟนแล้วแฟนพามาทิ้งไว้ที่โรงพยาบาลและไม่รู้จะกลับบ้านยังไง

มีโทรศัพท์ไหม.....

หนูไม่มีค่ะ

แล้วกลับบ้านยังไง

ต้องนั่งรถโดยสารไป...ไกลค่ะ....ค่ารถ ๘๐บาท แต่หนูไม่มีเงินเลยสักบาท  ก็ตั้งใจว่าจะมายืมครูก่อนแล้ววันหลังหนูจะเอามาคืนให้...แต่ครูก็ไม่อยู่พอดี

เมื่อเดินหันหลังไปก็เห็นแผลที่เย็บด้านหลังบนหัวใหญ่มากมีผ้าปิดทับไว้

จึงเรียกกลับมาแล้วยื่นเงินให้ ๑๐๐ บาท ถามว่าพอหรือไม่

พอและเหลือแล้วค่ะ

เอาไปเถอะครูให้...

ยกมือไหว้ขอบคุณ  และหนูจะมาคืนให้วันหลังนะค่ะ

ได้แต่ภาวนาในใจอย่าได้ทำอย่างนี้อีกเลย อายุประมาณ ๑๘ ปีไม่เกินนี้  

โดนซ้อมขนาดนี้แล้วทิ้งไปแบบไม่เหลียวแล  

แล้วชีวิตที่เหลือจะเป็นอย่างไร...

.เศร้าอีกแล้วเรา....

ถ้าให้เงินไปมากกว่านี้ก็ดีสิ...