ผมเดินทางมาถึงหมอชิต...กรุงเทพฯ..เวลาประมาณตีห้ากว่าๆ

งัวเงียมึนงงเล็กน้อย...วางเป๋...แล้วก็ยืดเส้นยืดสาย...

เข้าห้องน้ำ...และแปรงฟัน...แล้วมานั่งจิบกาแฟที่ศูนย์อาหาร

มองดูรถ...ผู้คนที่เดินทางไปมา....กรุงเทพฯ...เคลื่อนไหว 24 ชั่วโมงจริงๆ…

 

 

ผมนั่งแท็กซี่...มาถึงกระทรวงสาธารณสุข...เห็นเสาธงใหญ่...ป้ายกระทรวง

เดินดูต้นไม้...ลมพัดเบาๆ...และเดินมานั่งที่ศาลาน้อยมุมหนึ่ง...

นั่งอ่านหนังสือที่ติดตัวมาด้วย...เวลาเกือบ 1 โมงเช้าแล้ว

ผมแอบย่องขึ้นไป “สมาคมหมออนามัย” จะขโมยไปอาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้า

แต่เห็น “ลุงป้อม” กำลังรดน้ำต้นไม้...ตื่นเช้าจัง...และดุผมว่า...มากรุงเทพฯ ทั้งที่ทำไมไม่บอก

ผมบอกว่า “ลืม” ...แต่ในใจไม่อยากกวนลุงป้อม

นั่งคุยเรื่องธรรมะเป็นประเด็นหลัก...และลุงก็ไล่ไปอาบน้ำ...จะพาลงไปกินข้าวเช้า

ห้องน้ำสมาคมไม่มีผักบัว...ผมจึงได้อาบน้ำที่พุออกมาจากผนัง...เย็นสบายจัง....

 

 

ลงมาโรงอาหารกระทรวง..มาเจอพี่ส้มซ่าส์...ทำงานอยู่ สช.

เป็นพี่หมออนามัยอีกท่านหนึ่งที่มีฝีมือ...และเป็นที่รักของน้องๆ...

กินข้าวเสร็จ...ก็แยกย้ายกันกับลุงป้อม...พี่ซ่าส์จะพาผมไปตึกที่ผมจะไปนำเสนองาน

เพราะอยู่ตึกนี้เหมือนกัน..แต่คนละชั้น

ระหว่างเดินทางเจอผู้คนมากมาย...พี่ซ่าส์บอกว่า ทุกวันศุกร์ จะมีตลาดนัดของกระทรวงฯ

มีขนม อาหาร ต้นไม้  เสื้อผ้า และอื่นๆ มากมายให้คนในและนอกกระทรวงฯ มาจับจ่ายซื้อสินค้า

 

  

สองโมงเช้าเล็กน้อย....พวกเรามาถึงตึกสุขภาพแล้ว......

ประกอบด้วยสถาบันวิจัยระบบสาธารณสุข (สวรส.) สำนักงานคณะกรรมการสุขภาพแห่งชาติ (สช.)

สถาบันรับรองคุณภาพสถานพยาบาล (องค์การมหาชน) (สรพ.) และสถาบันการแพทย์ฉุกเฉินแห่งชาติ (สพฉ.) 

พี่ซ่าส์บอกว่า...ไปห้องทำงานพี่ไหม? ผมไม่อยากรบกวน…

เพราะอีกนาน...ผมนำเสนองานภาคบ่าย..

พี่เลยพามา “ห้องสมุด  100 ปี เสม พริ้งพวงแก้ว”  ชั้นแรกเลย...

 

 

ห้องสมุด 100 ปี เสม พริ้งพวงแก้ว เปิดให้บริการอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม 2554 

จัดตั้งขึ้นภายใต้ชื่อของ ศ.นพ.เสม พริ้งพวงแก้ว ปูชนียบุคคลที่สำคัญของวงการสุขภาพไทย

ทั้งยังเป็นต้นแบบของความดีงาม ที่ท่านได้แสดงจุดยืนอันมั่นคงในการทำงานเพื่อส่วนรวมมาตลอด

ครอบครัวพริ้งพวงแก้ว ...อนุญาตให้ใช้ชื่อคุณพ่อเสม

และชื่อนี้จะเป็นเครื่องตอกย้ำว่า สังคมไทยไม่ปลอดสิ้นคนดีที่ยึดมั่นทำสิ่งดีๆ ให้สังคม ...

 

  

ห้องสมุดสะอาด...ทันสมัย..มีหนังสือมากมายหลายอย่าง...

มีห้องมัลลิมีเดีย...ไม่มีคอมพิวเตอร์มาอย่างผม...ก็มีบริการให้ค้นคว้าได้....มีอินเตอร์เน๊ต...

บรรยากาศเป็นกันเอง...มีน้ำดื่มให้ดื่ม

โต๊ะเล็ก ๆ...กระถางต้นไม้เล็กบนโต๊ะ...สร้างพลังการเรียนรู้ที่ไม่สิ้นสุด...จริงๆ

เจ้าหน้าที่เป็นกันเองมากมาย...ค่อยบริการอาคันตุกระผู้มีเยือนใหม่...

(บ้านนอก) เช่นผม...ผมขอขอบคุณ ณ บันทึกนี้ด้วยครับ

 

  

ห้องสมุดเปิดบริการให้สำหรับบุคคลภายนอกและบุคคลภายในกระทรวงฯ

ผมขอเชิญชวนด้วยครับ....

และสิ่งหนึ่งที่ชอบ คือ...มีผู้ใจดี (คนดังในกระทรวง) มอบหนังสือให้ห้องสมุด

และแนะนำหนังสือเล่มนั้นด้วย...สุดยอดจัง

 

  

ผมขอเก็บเกี่ยวประสบการณ์ห้องสมุด...

เพราะชีวิตของผมวัยเด็ก...ยากจนมาก...หนังสือเรียนยังต้องขอครู

และเติบโต และมีจินตนาการได้ เพราะห้องสมุดโรงเรียน และห้องสมุดประชาชน

ผมและภรรยาดูหนังญี่ปุ่น...ซึ่งส่วนหนึ่งชอบที่บ้านเขามีเปียโน

และบ้านหลายหลัง...เขาเปิดเป็นห้องสมุดให้คนทั่วไปมาอ่านหนังสือในบ้านเขาได้

เป็นหนึ่งความฝันในอนาคตของผมครับ....