ทุกๆครั้งที่ไปไหนมาไหนกับครู เหมือนได้โอกาส ฝึกฝน อย่างเคร่งครัด
สิ่งที่ครูให้ก็เป็นการมอบหมายต่าง ๆ จากที่ทำอะไรไม่เป็น พอครูมอบหมาย ก็ดิ้นตายทำค่ะ
เลยได้โอกาสเห็นพัฒนาการของตนเอง
“ดูเหมือนเรื่องทำนั่นนี่ ที่เป็นสิ่งของ”
ทำให้เห็นจิตใจข้างในชัด ทำแบบทั้งน้ำตาก็มี ทำแบบทั้งโกรธ ๆ ก็มี ทำแบบน้อยใจก็มี
แต่ก็เพราะเชื่อครู เพราะได้รับโจทย์และส่งงานครู
ก็พอได้เห็นจิตใจชั่ว ๆ ของตนเอง เพื่อดำเนินการแก้ไข
แต่กว่าจะยอมรับอะไรสักอย่าง
ครูก็ต้องออกแรงมาก
แม้กระทั่งข้อวัตรที่ครูให้มา หนูก็ยังกระปิดกระปรอยกับตนเอง
4 ปีละ เห็นไหมค่ะ ครูเหนื่อยกับหนูแบบเข้มข้นก็ 4 ปีละ ถ้าเรียนปริญญาตรีก็จบละ ถ้าเรียนเภสัชก็เหลืออีกแค่ปีสองปี
แต่หนูก็ยังรักษาข้อวัตรของตนเองให้ไม่มีที่ติไม่ได้
แต่ครูท่านก็เมตตาอดทนสั่งสอน
ดีใจที่ครูเมตตา และก็เชื่อกับตนเองว่า “ต้องทำให้ได้”
ครูให้โอกาสขนาดนี้จะถอยได้ไง ยิ่งเมื่อวานไปนวดให้ครูระหว่างที่ท่านสอนเด็ก ๆ พฤติกรรมของเด็ก ๆ สะท้อนใจหนู เด็ก ๆ ทำเหมือนหนูหลายคน แล้วก็เหมือนความใสความอ่อนโยนในเด็ก ๆ สอนหนูด้วย
แต่ก็ยังต้องทำไปแก้ไขไป ก็ยังเป็นผู้ช่วยที่ปรารถนาจะพ้นทุกอยู่ สู้ต่อไปค่ะ
