จดหมายถึงลูก "ภัคร" ฉบับที่ ๑๔

 

 

จดหมายถึงลูก "ภัคร" ฉบับที่ ๑๔

 

ตอน ความกตัญญูรู้คุณคน

 

            บันทึกนี้ แม่ต้องการฝากไว้ให้กับ "พี่ภัคร" อ่านเพื่อเป็นการเตือนสติลูกว่า ในอนาคตถ้าไม่มีแม่อยู่กับลูกบนโลกใบนี้แล้ว บันทึกนี้จะเป็นอนุสรณ์ช่วยเตือนว่า..."อย่าลืม!!! คำว่า "การกตัญญูรู้คุณคน" เป็นอันขาด สำหรับเด็กยุคใหม่...อย่า..."เนรคุณคน" ไม่ว่าจะเป็นผู้ใหญ่หรือคนที่ไ้ด้เคยช่วยเหลือเราตอนที่เรายังเป็นเด็กหรือยังไม่ได้งานทำเป็นหลักเป็นฐาน...แม้แต่ครู อาจารย์ที่เคยอบรมสั่งสอนเรามาให้เราประพฤติตนเป็นคนดี ทำดีต่อสังคมส่วนรวม...ขออย่าได้ลืมพระคุณของเขาอย่างเด็ดขาด...ควรแยกแยะให้ออกว่า "สิ่งไหนดี สิ่งไหนไม่ดี"...ถ้าเราฉลาดพอ...เราจะสามารถเลือกส่วนที่ดีของเขามาได้ แล้วไม่ต้องเก็บสิ่งไม่ดีของเขามา...

               สำหรับ คำว่า "มนุษย์" แม่ขอบอกว่า ไม่มีใครดีเต็มร้อย เพราะมนุษย์ยังมีกิเลสอยู่ เพียงแต่ว่า แต่ละคนจะมากหรือน้อยกว่ากันเท่านั้นเอง...ขึ้นอยู่ที่ว่า "ใครทำดีได้ดี ทำชั่วได้ชั่วก็เท่านั้นเอง"...แล้วอย่าได้สร้างพฤติกรรมที่ไม่สมควรให้บังเกิดกับตัวเราเอง ทำให้สังคมส่วนรวมเดือดร้อน...อย่าได้เห็นประโยชน์ส่วนตนมากกว่าประโยชน์ส่วนรวมเป็นอันขาด เพราะจะทำให้สังคมที่เราได้อยู่ร่วมด้วยเขาเดือดร้อนกัน

                ส่วนแม่นั้น คำว่า "กตัญญูรู้คุณ" แม่ถือมาก ๆ อาจเป็นเพราะแม่เป็นคนรุ่นเก่าที่แม่ถูกสอนมาจากพ่อ - แม่ ครู อาจารย์ ที่มีความกตัญญูรู้คุณเป็นทุนเดิมก็ได้ หรืออาจเป็นเพราะสังคมที่แม่เคยอยู่ มีแต่การแสดงความกตัญญูรู้คุณต่อกันก็ว่าได้ จึงทำให้แม่สำนึกอยู่เสมอกับ คำ ๆ นี้ และสามารถแยกแยะออกว่า สิ่งใดที่ดี เราควรเลือก สิ่งใดที่ไม่ดี เราก็ไม่ควรเลือก...แม่ก็หวังไว้เช่นกันว่า...ลูกของแม่ก็คงมีความกตัญญูรู้คุณ เช่นเดียวกับแม่...เพราะว่า...เราอยู่ในสังคมที่ถูกสอนให้ระลึกถึง คำว่า "ผู้มีพระคุณ"...บุญคุณเราต้องทดแทน (ถ้าถึงโอกาสที่เราจะทำได้) แต่เราจะไม่มีคำว่า "แค้นต้องชำระเป็นอันขาด"...เพราะสิ่งหลังนี้มันก็คงเป็นไปตามกฎแห่งกรรมของแต่ละคนนั่นเอง...

                 แล้วแม่ก็หวังว่า ลูกของแม่...ก็คงเป็นเด็กยุคใหม่ที่น่ารัก ใครเห็น ใครก็อยากคบหาสมาคมด้วย...เป็นเด็กที่เก่งวิชาการแล้วก็เก่งในเรื่องของการมีคุณธรรมประจำตัวและมีความกตัญญูรู้คุณในตนเองด้วยนะจ๊ะ...

 

แม่รักหนูหรอก แม่จึงบอกให้หนูฟังจ้า... 

การกตัญญูไม่ใช่แต่ พ่อ - แม่ อย่างเดียว...แต่หมายรวมถึง

ผู้มีพระคุณที่เป็นผู้ใหญ่ที่มีบุญคุณต่อเราด้วยที่ได้เคยชูชุบ

อุปถัมภ์ตัวเราไม่ว่าเรื่องใด ๆ ทั้งสิ้น...นั่นคือ...ผู้ที่มีบุญคุณ

ต่อตัวเรา...เพราะไม่เช่นนั้น...เราจะถูกว่า เป็นคนที่

"เนรคุณคน"...แล้วจะไม่มีความเจริญมาสู่ตัวเราด้วย...

 

แล้วแม่ก็รู้ว่า "หนูไม่มีวันทำแบบนั้นเป็นอันขาด เพราะพี่ภัคร

มีจิตที่ดีในการคิด...สามารถแยกแยะสิ่งใดดี ไม่ดีออก"

ที่แม่เขียนมาเพื่อเตือนสติลูกของแม่เท่านั้นเอง

ถ้าหนูเข้าไปอยู่ในดงวิชาการแล้ว...

 

อย่าลืม!!! ก็แล้วกัน...เพราะแม่อยู่ + แม่จึงรู้ แล้วแม่ก็ไม่

ต้องการให้ลูกของแม่มีพฤติกรรมที่ไม่น่ารักแบบนี้ด้วย...

"คนที่มีการศึกษาสูงจริง ๆ แล้ว เขาจะไม่กระทำกันนะจ๊ะ"...

 

 

อ่านจดหมายถึงลูก ทุกฉบับ ได้จากที่นี่...

"จดหมายถึงลูก"