ในหน้า 50 ที่ท่านอาจารย์ประมวลขอให้ญาติๆพาไปโบสถ์แห่งเมืองสารณะ (Sardhana) เข้าไปร่วมทำพิธีต่าง ๆ ของศาสนาคริสต์ แล้วก็ไประลึกถึงพระคุณแม่ที่หน้าพระแม่มาเรีย ท่านรู้สึกเสียใจที่ไม่ได้อยู่ปิดตาแม่ ในวาระสุดท้ายอย่างที่รับปาก การได้นั่งอยู่ ณ ตรงนั้นทำให้ท่านระลึกถึงพระคุณแม่
น้ำตาแทบไหล เพราะหนูมีคำถามกับตนเองว่า “แล้วหนูหล่ะ”
วันนี้แม่ยังอยู่ หนูยังมีโอกาสที่จะได้ทำสิ่งต่าง ๆ ให้แม่
แต่หนูก็ไม่ค่อยได้ลงมือ ได้ปฏิบัติต่อแม่อย่างอ่อนน้อมและอ่อนโยน
ในทางกลับกัน ยังเต็มไปด้วยการบังคับและหักหาญ
แต่แม่ก็คือ แม่
ที่มีหัวใจเปี่ยมไปด้วยความเป็นแม่
ไม่ว่าอย่างไร ท่านก็มีเมตตาและให้โอกาสกับลูก ๆ เสมอ
การได้อ่านได้ทบทวน
เกิดบางสิ่งกับหนูว่า “ใจมีอาการอ่อนโยนมากขึ้น นอบน้อมมากขึ้น”
กับการบ้านที่ครูให้ทำ และก็เห็นข้อบกพร่องในความไม่สม่ำเสมอของตนเองเจ้าค่ะ
แต่ก็จะอดทนก้าวเดินต่อไป
