ระหว่างทางขับรถกลับขอนแก่น ครูโทรมาสอบถามการไปกราบหลวงปู่ว่าเป็นยังไง
กราบเรียนเล่าครูตามบันทึกนี้ “หลวงปู่สอนอะไร”
ครูบอกว่า “ติ๋วสอบผ่านเรื่องศรัทธา” สอบผ่านตั้งแต่วันศุกร์แล้ว แม้ว่าตอนที่คุยกับครูเมื่อวันศุกร์มันจะเป็นกิเลสคุย แต่มันก็มาตามปกติ หนูรู้สึกงง ครูตอบให้แบบไม่ต้องถามว่า “แม้ติ๋วจะไม่รู้ตัวก็ตาม”
หนูยิ้มกับคำตอบของครู หนูรู้เพียงว่าหนูตั้งใจจะทำตามคำสั่งครูให้ได้ อย่างที่บอกว่า
“หันซ้ายก็หันซ้าย หันขวาก็หันขวา เดินหน้าก็เดินหน้า แต่ไม่ใช่เอาหน้าไถไปอย่าที่หลวงปู่ว่าไว้”
พิจารณากับตนเอง ว่ามันขาดอะไร ครูเมตตาชี้ซ้ำว่า
“หลวงปู่กำลังยกระดับคุณธรรมในจิตใจหนู ให้ฝึกอธิษฐานบารมีให้ตั้งใจเอา”
หนูงง ไม่รู้ตัวว่าได้รับโจทย์นี้ แล้วก็มานึกย้อนทีหลังว่า อะไรคือ อธิษฐานบารมี
แล้วก็ไปเจอคำที่บอกท่านว่า “ปรารถนาพ้นทุกข์” แล้วก็รู้สึก ว้าว นี่คือ “การอธิษฐานรึเนี่ย”
หนูทำไปทั้ง ๆ ที่ไม่รู้
ครูชี้เพิ่มเติมว่า “ติ๋วมีจุดบกพร่องคือ ตั้งคำถามไม่เป็น เช่นที่ผ่านมา”
“ทำไมหนูไม่ศรัทธาในครู”
คำตอบที่ค้นได้จะเป็นเชิงลบ
ให้ฝึกใหม่ ให้ตั้งคำถามประมาณว่า
“ทำอย่างไร จึงจะเพิ่มศรัทธาที่มีต่อครูได้”
เรื่องเดียวกัน แต่คนละคำถาม การค้นหาคำตอบเชิงบวกจะมีพลัง
แล้วครูก็เมตตาเทศน์สอนเรื่องการได้น้องบอยและน้องทุ่งที่เป็นผู้มีวาสนาได้รับความเมตตากับหลวงปู่ที่ให้ไปนวดให้ทุกวันบางทีก็ล้มตึงหลับไป หลวงปู่ก็ห่มผ้าให้ ตื่นขึ้นมาก็สลับกันนวด แล้วก็น้องบิ๋มและน้องกอ ที่ได้มานอนกับแม่ครู พอครูสวดพาหุงให้ฟังก็หลับ ทำให้หนูนึกย้อนถึงภาพที่ไปพาน้อง ๆมานอน เป็นภาพที่น่ารักและน่าประทับใจมาก
วันแรกที่น้องมาหนูก็รู้สึกว่าน้องทั้งสองมีบุญมาก ๆ เลยที่ได้มานอนกับแม่ครู จนแว๊บปรากฏความอิจฉาขึ้นมาเล็ก ๆ แล้วก็ทบทวนกับตนเองตอนนั้นว่า “นี่ขนาดน้องมีโอกาสได้มานอน”
ติ๋วลองมองย้อนกับตนเองทั้งชีวิต 4-5 ปีที่ผ่านมาที่ได้รู้จักคลุกคลีได้รับโอกาสในการฝึกฝนอบรมจากครูมา นั่นแหละคือ ความยิ่งใหญ่ จะไปอิจฉาคนอื่นทำไม อิจฉาตนเองซิ ตอนนี้มันสำคัญที่ว่า เพียรขัดเกลาตนเองได้แค่ไหน ไม่ใช่เพียงได้ใกล้ชิดครู ที่สำคัญและงดงามกว่าก็คือ การได้ใกล้ชิดรับใช้ครู หนูขัดเกลาจิตใจตนเองได้แค่ไหน พอย้อนเข้ามาที่ตนเองใจก็อ่อนโยนขึ้น ความคิดอิจฉามลายหายไปเลยเจ้าค่ะ มีแต่ความยินดีที่แต่ละคนมีโอกาสได้เข้ามาได้รับโอกาสจากครู
รู้สึกว่าข้างในหนูเปลี่ยนไปในทางที่อ่อนโยนมากขึ้น นี่คือ สิ่งที่รู้สึกกับตนเองหลัง ๆ อาจจะด้วยเหตุปัจจัยมากมายของความตั้งใจ แต่เป็นความรู้สึกที่สัมผัสได้ว่า “อิจฉาน้อยลง และรักครูมากขึ้นเจ้าค่ะ”
