Orvill May , ผู้อำนวยการ NRRL ได้ตกลงที่จะสร้างห้องปฏิบัติการเพื่อเพิ่มผลผลิตเพนิซิลินตามคำสั่งของ Robert  Coghill ผู้นำกองทหาร ซึ่ง  Heatley เองได้ตกลงที่จะอยู่ในเมืองพีโอเรียเพื่อทำงานร่วมกันกับเพื่อนร่วมงานชาวอเมริกันในการเพิ่มผลผลิตเพนิซิลิน 

ภายในเวลาไม่กี่สัปดาห์ Andrew Moyer พบว่าเขาสามารถเพิ่มผลผลิตของเพนิซิลินได้โดยการใช้น้ำตาลแลคโตสแทนน้ำตาลซูโครสในอาหารเพาะเชื้อ และหลังจากนั้นไม่นาน Moyer ค้นพบว่า การเติมสุราที่สกัดได้จากข้าวโพดลงไปด้วยจะสามารถเพิ่มผลผลิตได้เพิ่มขึ้นถึงสิบเท่า สุราข้าวโพดเป็นผลพลอยได้จากกระบวนการนำข้าวโพดมาบดเปียกหรือโม่น้ำ ซึ่งต่อมา  NRRL ได้ใช้มันเป็นส่วนประกอบหลักในการหมัก ห้องปฏิบัติการในพีโอเรียเพิ่มผลผลิตของเพนิซิลินได้มากขึ้น และมีการเพิ่มสารตั้งต้นในการผลิตเพนิซิลิน เช่น กรด phenylacetic ลงไปด้วย

การตระหนักถึงวิธีการเพาะเชื้อของกลุ่มผู้ทำงานวิจัยที่ oxford ทำให้พบว่าการเจริญเติบโตของเชื้อราบนพื้นผิวของอาหารนั้นไม่มีประสิทธิภาพ เท่าเชื้อราที่ถูกเพาะไว้ให้จมอยู่ในถังปั่นขนาดใหญ่ที่มีการสั่นและอากาศถ่ายเทคงที่อย่างไรก็ตามการเพาะเชื้อของ Florey ในสภาวะที่ทำให้เชื้อนั้นจมอยู่ในถังหมักนั้นยังมีจำนวนไม่มากพอ

ต่อมาภายใต้คำสั่งของ Kenneth  Raper  เจ้าหน้าที่ของ NRRL ได้มีการคัดเลือกสายพันธุ์ของ Penicillium ต่างๆและพบว่ามีชนิดหนึ่งที่ให้ผลผลิตเป็นที่น่าพอใจในการเพาะเชื้อให้จมในถังหมัก

การค้นหาเพื่อให้ได้ผลผลิตของ penicilin ที่เพิ่มขึ้น จึงมีการส่งตัวอย่างจากทั่วโลกมาที่ NRRL และพบว่าสายพันธุ์ที่ให้ผลผลิตมาที่สุดมาจากเชื้อราในแคนตาลูปของตลาดผลไม้ในเมืองพีโอเรีย

สายพันธุ์ที่เกิดการกลายพันธุ์หรือเรียกว่า สายพันธุ์แคนตาลูป นั้นถูกผลิตขึ้นจากการฉายรังสีเอ็กซ์ที่สถาบัน Carnegie และเมื่อไดรับการฉายรังสี UV ที่มหาวิทยาลัย Wisconsin ผลผลิตของมันจะเพิ่มมากขึ้น