ตันติราพันธ์ ผู้ประพันธ์
งามพิสุทธ์ดุจหทัยใสสอาด
ธรรมชาติชื่นเย็นเช่นนี้หนอ
หยาดน้ำพชรพร่างพราวขาวละออ
โอ้ขาวหนอ ขาวหนอภาวนา มาปรับใจ
ล่วงเวลาผ่านไปใจจึงหยุด
ดวงธรรมผุดผ่องแผ้วแก้วขาวใส
เก็บนิมิตทรงจำ จำเริญใจ
ขอบคุณในธรรมมาลีที่พิมล
แม้นสายลมโชยต้องผองเพชรแก้ว
ต้องล่วงแล้วไม่เที่ยงเพียงหยาดฝน
เกิดเรียนรู้ เหตุการณ์ผ่านกมล
เกิดดับจนเห็นชัดอนัตตา
ตันติราพันธ์ ผู้ประพันธ์
สวัสดีค่ะ ด้วยความยินดีค่ะ ภาพที่ผ่านเลนส์ใจ ย่อมสื่อความหมายและสภาวะแห่งใจนะคะ บทประพันธ์นี้เพียงสื่อภาพและสภาวะใจที่ตรงกันค่ะ ผู้อ่านเองก็รับรู้ความเบิกบานใจไปกับคุณคนบ้านไกลด้วยเช่นกัน อนุโมทามิ
กำลังฝึกอยู่
ออกพรรษาจะมารายงานผลให้ทราบครับ
สีขาวแสดงถึงความรักที่บริสุทธิ์.. ชอบมากค่ะ.. สวยงาม..
คนบ้านไกล ไฉนเป็น ตันติราพันธ์ หรือว่าบ้าน ใกล้กัน ฉันอยากรู้ ด้วยเคารพ ท่านทั้งสอง นั่งตรองดู กลอนชั้นครู แบบนี้ Happy Ba
คนบ้านไกลชอบถ่ายรูป แต่เขียนกลอนไม่เป็น
คุณหมอรุ่งเลยต้องเข้ามาช่วย ให้บันทึกนี้สมบูรณ์ขึ้น
พอสองอย่างรวมกัน เลยดีมากๆเลยครับ
แอบมาอมยิ้ม Happy Ba ผ่านบทกวี ขาวหนอ ยุบหนอ พองหนอ ด้วยคนค่ะ
รื่นเริงทั้งผู้เขียน ผู้อ่าน แขกรับเชิญ เบิกบานกันถ้วนหน้าเลยค่ะ
ท่านหนึ่งถ่ายภาพ ท่านหนึ่งแต่งให้ มหัศจรรย์เลนส์ใจของกัลยาณมิตรค่ะ
Happy Ba จริง ๆ เหมือนที่ท่าน ผอ. ชยันต์กล่าวมาค่ะ อยู่ไกลก็เหมือนใกล้กันแค่คืบเดียว