คำถามมีอยู่ว่า ... เราสามารถที่จะทำงานคุณภาพอย่างเปี่ยมสุขได้หรือไม่
"งานเยียวยาคน...เยียวยางาน" ผ่านกระบวนการฝึกฝนทางปัญญา
เป็น...ถ้อยความที่ก้องอยู่ในใจของข้าพเจ้าเสมอมา...
การทำงานที่ปราศจากรอยยิ้มและเสียงหัวเราะอันตื่นรู้และเบิกบาน ... จะต่างๆ อะไรกับเครื่องจักรที่หมุนไปเรื่อยๆ ...
คนทำงานในองค์กรทุกวันนี้ใช้เวลามากมายในชีวิตสิ้นเปลืองไปกับการไล่ล่าตัวชี้วัดและกรอกแบบฟอร์มที่ตนเองก็ไม่รู้ว่ามีความหมายอะไร
หรือที่เลวร้ายกว่านั้นก็คือกรอกข้อมูลที่ตนเองก็รู้อยู่แก่ใจว่าไม่ใช่ความจริงและหาสาระประโยชน์อะไรแทบไม่ได้
เพราะเป็นแค่ตัวเลขที่เสกสรรปั้นแต่งขึ้นให้มีตัวเลขพอได้กรอกรายงาน
แต่เพื่อความก้าวหน้าในอาชีพการงานก็ต้องกรอกกันไป
ทำไป ทำมา คนที่ได้ดีในระบบงานไม่ใช่คนที่เก่งเรื่องงาน แต่กลายเป็นคนที่เก่งเรื่องการกรอกตัวชี้วัด
องค์กรที่ทำงานแบบสำเร็จรูปและควบคุมกำกับผ่านตัวชี้วัดที่กำหนดไว้ล่วงหน้าอย่างตายตัว บังคับบัญชาให้คนทำงานทำโดยไม่ต้องคิด ไม่ต้องรู้สึก และไม่ต้องสร้างสรรค์อะไร หลับหูหลับตาทำไปตามระเบียบ กฎเกณฑ์และขั้นตอนที่ถูกกำหนดไว้
ผมอยากจะเรียกว่าเป็นองค์กรแบบปรนัย
องค์กรปรนัยมีคำขวัญที่พนักงานทุกคนต้องจดจำให้ขึ้นใจ คือ
เดินตามช่อง-มองแค่ที่เห็น-เน้นตัวชี้วัด-วิสัยทัศน์มีไว้ท่องจำ-งานที่ทำไม่มีความหมาย
หรือที่เลวร้ายกว่านั้นก็คือกรอกข้อมูลที่ตนเองก็รู้อยู่แก่ใจว่าไม่ใช่ความจริงและหาสาระประโยชน์อะไรแทบไม่ได้
เพราะเป็นแค่ตัวเลขที่เสกสรรปั้นแต่งขึ้นให้มีตัวเลขพอได้กรอกรายงาน
แต่เพื่อความก้าวหน้าในอาชีพการงานก็ต้องกรอกกันไป
ทำไป ทำมา คนที่ได้ดีในระบบงานไม่ใช่คนที่เก่งเรื่องงาน แต่กลายเป็นคนที่เก่งเรื่องการกรอกตัวชี้วัด
องค์กรที่ทำงานแบบสำเร็จรูปและควบคุมกำกับผ่านตัวชี้วัดที่กำหนดไว้ล่วงหน้าอย่างตายตัว บังคับบัญชาให้คนทำงานทำโดยไม่ต้องคิด ไม่ต้องรู้สึก และไม่ต้องสร้างสรรค์อะไร หลับหูหลับตาทำไปตามระเบียบ กฎเกณฑ์และขั้นตอนที่ถูกกำหนดไว้
ผมอยากจะเรียกว่าเป็นองค์กรแบบปรนัย
องค์กรปรนัยมีคำขวัญที่พนักงานทุกคนต้องจดจำให้ขึ้นใจ คือ
เดินตามช่อง-มองแค่ที่เห็น-เน้นตัวชี้วัด-วิสัยทัศน์มีไว้ท่องจำ-งานที่ทำไม่มีความหมาย
ดังกล่าวเป็นถ้อยความของ อ.หมอ ดร.โกมาตร จึงเสถียรทรัพย์
สำหรับข้าพเจ้าแล้ว...
บางครั้งก็รู้สึกแปลกใจเช่นกัน จากการเดินทางไปสู่ Happiness R2R ทั่วทุกมุมแห่งประเทศ...
หลายคนพอใจที่จะเสพอารมณ์แห่งการทำงานเฉกเช่นนี้
ไม่กล้าที่จะก้าวออกมาสู่แสงสว่างแห่งการเรียนรู้ที่นำไปสู่การตื่นรู้และเบิกบานของชีวิต ไม่กล้าแม้แต่จะมองออกมานอกถ้ำดั่งเรื่องเล่าของบูกีน้อย ... ที่เป็นมนุษย์ถ้ำ กับการจมอยู่ในวิถีแห่งชีวิตและการงานที่พอใจมองเรื่องราวต่างๆ ผ่านเงาที่สะท้อนเข้ามาในถ้ำ
บรรยากาศที่ผ่องถ่ายออกมาสะท้อนสภาวะใจของผู้คน...
ทำงาน...ไปดั่งที่เคยทำ
ไม่กล้าเชื่อในศักยภาพและพลังแห่งความเบิกบานที่มีอยู่ในใจ
...
๑๕ สิงหาคม พ.ศ.๒๕๕๕
