วันพฤหัสบดี ที่ 9 สิงหาคม 2555
กราบสวัสดีค่ะครู
เช้านี้เป็นอีกเช้าที่ตื่นขึ้นมา ณ เมืองกรุง ทำวัตรเช้าแล้วก็นั่งภาวนา วันนี้ตั้งใจเตรียมตนเองเพื่อทำงานใหญ่ “เพราะต้องประสานสื่อสารทีมงานให้ได้ข้อมูลอย่างที่คณะทำงานตั้งเป้าหมาย” แต่พอเคลื่อนไปจริง ๆ ตลอดเช้า ทั้งงานประชุมและการให้สัมภาษณ์ ร่วมถึงข้อเรียกร้องต่าง ๆ ของผู้ร่วมประชุม เหมือนหนูไปนั่งอยู่ตรงกลางรับฟังแล้วภายในบอกว่า
“รับไม่ไหว”
จากที่ตั้งใจว่า สาย ๆ ไปจะทำภารกิจให้ครูกลายเป็นว่า “ไม่ได้ไป”
เหมือนสันนี้เรียนรู้ความล้มเหลวทุกเรื่องที่ตั้งใจไว้ค่ะ เพราะว่า ที่ว่าจะคุยกัน กลายเป็นโดนโปรแกรมแทรกกะทันหัน เลิกประชุมก็ห้าโมงหว่าแล้ว ใจหนูขุ่นวูบ แบบโมโหเลยค่ะครู หายใจลึก ๆ แล้วก็เดินออกมา ศีลข้อหนึ่งและข้อสี่ด่างพร้อย เหมือนใช้กรรมกับตนเองที่ก็เคยทำเช่นนี้เหมือนกัน
เก็บของนั่งรถไฟฟ้าไปเซ็นทรัลชิดลม หนูกํบห้างสรรพสินค้าดูจะเป็นไม้เบื่อไม้เมา เข้าทีไรรู้สึกมึนหัว ดูมันจะซับซ้อน บังคับเดิน ขาดอิสระในการเคลื่อนไปจริง ๆ ใจก็ขุ่น ศีลข้อหนึ่งด่างพร้อย ทำให้นึกย้อนขุ่นคนที่คิดระบบว่า เพราะเพียงต้องการให้คนเดินผ่านสินค้าตนเองให้มากที่สุด เหมือนจะดูดีในเชิงธุรกิจ แต่เห็นแก่ตัวในทางจิตใจ พอเพ่งโทษเขาแบบนี้จิตหนูก็ผิดศีลข้อหนึ่งเต็ม ๆ เจ้าค่ะ เดินอยู่หลายร้านทั้งสองชั้นที่มีการขายกระเป๋า ก็ยังไม่เห็นแบบที่ครูสั่งมาแล้วใจหนูประมวลผลได้ กลับที่พักแบบสะบักสะบอม แต่ก็รู้สึกกับตนเองว่า “มีอีกหลายห้าง แต่ด้วยความที่หนู ลบริหารเวลาไม่เป็น ทำให้เดินได้เพียง 2 แห่ง” ภารกิจจึงไม่สำเร็จเจ้าค่ะครู
กลับมาถึงห้องหมดสภาพ ไหว้พระ แล้วก็เปิด iPad พิมพ์จดหมายได้ไม่จบก็หลับเจ้าค่ะ สัจจะรักษาไม่ได้ผิดศีลข้อสี่ด้วยเจ้าค่ะวันนี้คะแนนติดลบ 10 อย่างไม่ต้องสงสัยกับการประเมินตนเองเจ้าค่ะ
