การจมน้ำ มันเป็นภัยเสี่ยงอันตรายถึงชีวิตเลยทีเดียว ถ้าหากว่าจมแล้วมีคนมาช่วยไว้ก็ถือว่าโชคดี แต่ถ้าหากไม่มีใครมาช่วย นั้นแหละคือความตาย
ตอนเด็กๆดิฉันจำได้ว่า เคยจมน้ำมาแล้ว 2-3 ครั้ง ซึ่งทุกครั้ง ก็รอดมาได้ มีคนมาช่วยไว้ตลอด แต่ทุกครั้งก็คิดว่าตัวเองคงจะไม่รอดซะแล้ว ครั้งแรกดิฉันลงไปเล่นที่บ่อกุ้งที่พ่อไม่ได้เลี้ยงไว้ ซึ่งมันมีน้ำอยู่ในบ่อ ไม่ถึงกับลึกมาก เล่นกันประมาณ 5-6 คน เล่นไปเล่นมา ดิฉันก็ดันไปตกหลุมในบ่อ หลุมนั้นมันลึกมากเลยทำให้ดิฉันจมลงทันที ดิฉันตะเกียดตะกาย พยายามช่วยตัวเองให้ขึ้นมา จนเริ่มจะหมดแรง ร้องให้คนช่วยแต่ก็ไม่ใครได้ยินสักคน จังหวะนั้นคิดอย่างเดียวเลยว่าไม่รอดแน่เลยเรา ดิฉันกินน้ำในบ่อไปหลายอึก จนรู้สึกอิ่มเลยทีเดียว แต่ในที่สุดน้าของดิฉันก็มาช่วยไว้ทัน จนรอดชีวิตมาได้ ครั้งที่สองจม จมในทะเล เล่นน้ำทะเลกับเพื่อนๆ คลื่นทะเลมันตีดิฉันไม่ทันได้ตั้งตัวเลยจมแบบไม่รู้ตัว แต่แล้วโชคก็เข้าข้างเช่นเคย เพื่อนมาช่วยเอาไว้ อิ่มน้ำทะเลอีกแล้ว และครั้งที่สามก็ตามมาตอนที่อยู่มัธยม ไปเที่ยวน้ำตกกับเพื่อนๆ ซึ่งเพื่อนๆดิฉันรู้อยู่แล้วว่าดิฉันว่ายน้ำไม่เป็น แต่เพื่อนก็ยังแกล้งดิฉัน ถีบดิฉันลงไปในน้ำ ทันใดนั้นดิฉันก็จมดิ่งลงไปเลย รอบนี้ไม่พยายามกะเกียดตะกาย เพราะคิดว่าไม่รอดแน่ๆ เนื่องจากน้ำมันลึกมาก เพื่อนๆก็ตกใจทำอะไรไม่ถูก ช่วยกันคว้าตัวดิฉันขึ้นมาจนได้ หลายครั้งที่โดนคำถามว่า"ทำไมว่ายน้ำไม่เป็น ทั้งๆที่บ้านก็อยู่ใกล้กับทะเล" ดิฉันก็ตอบกลับไปว่า"แล้วงัย ก็แม่ไม่เคยให้เล่นนิ" ทุกครั้งที่ฉันเล่นน้ำ ต้องขออนุญาตจากแม่ก่อน บางครั้งแม่ไม่ให้เล่น แต่ดันไปเล่น นั้นแหละที่จม บางครั้งก็แอบเล่น จนโดนแม่ตี
จากประสบการณ์การจมน้ำนี้ ก็เป็นเหตุการณ์ฝังใจจนถึงปัจจุบัน จะเล่นน้ำครั้งหนึงก็คิดแล้วคิดอีก เพราะการจมน้ำมันเสี่ยงถึงชีวิตจิงๆ คนเราใช่ว่าจะโชคดีตลอดหรอกจิงไหม?
