เช้าวันอาสาฬหบูชาปีนี้ อ.เพ็ญศรีชวนผมและภรรยาไปทำบุญและเดินปฏิบัติธรรมที่วัดเกาะทอง บ้านหนองเต่า อ.เมือง ขอนแก่น  ทางวัดมีกิจกรรมเชิญชวนให้ประชาชนมาร่วมเดินรอบสวนป่า ระยะทางประมาณ 2 กม. โดยมีเป้าหมายไว้ว่า จะมีผู้มาเดินรวมกันให้ได้ ๕,๕๕๕ รอบ เพื่อถวายเป็นพุทธบูชา

 
ในระหว่างที่เดิน ได้พยายามกำหนดลมหายใจเข้าออกยาวๆ กล่าวพุท-โธในใจ และเดินไปแบบไม่เร่งรีบ ภรรยาเดินตามหลังผมด้วยย่างก้าวที่ใกล้เคียงกัน ทำให้รู้สึกอบอุ่นใจที่มีคนเดินเคียงข้าง มีผู้คนจำนวนหนึ่งเดินแซงผมไป ในขณะที่บางช่วงบางตอนเราก็เดินแซงผู้อื่น ในบางเวลา ก็มีลมพัดเย็นสบาย บางเวลาแดดยามสายก็สาดปะทะใบหน้าจนรู้สึกร้อน ในบางช่วงเส้นทางก็ลาดชัน จนต้องออกแรงมากขึ้น 

ผมทอดระดับสายตาไปยังพื้นดินที่อยู่ข้างหน้่า ทำให้มองเห็นใบไม้ ก้อนกรวด เม็ดทราย และสิ่งมีชีวิตเล็กๆ บนพื้น เกิดความระแวดระวังที่จะไม่เผลอไปเหยียบสิ่งมีชีวิตเหล่านั้น ในช่วงเวลาแห่งการย่างก้าว จิตใจรู้สึกสงบและผ่อนคลาย สิ่งหนึ่งที่บังเกิดในจิตใจ คือถ้าหากเราคาดหวังที่จะรีบเดินให้ถึงจุดหมายโดยเร็ว ความรู้สึกที่เกิดขึ้นก็จะแตกต่างจากที่ผมกำลังเดินอยู่นี้  ที่ผมรู้สึกมีความสุขเกิดขึ้นในขณะย่างก้าว  โดยไม่สนใจว่าจุดหมายจะอยู่อีกไกลเท่าไร
 
การเดินในเช้าแห่งวันอาสาฬหบูชานี้  ช่่างคล้ายกับการดำเนินชีวิตของเรา  ที่มีผู้ร่วมเดินทางมากมาย ด้วยวิถีที่แตกต่างกันไป ในบางจังหวะมีความสุขเหมือนลมที่พัดเย็นสบาย  แต่ในบางจังหวะกลับรุ่มร้อน บางช่วงบางตอนชีวิตต้องขึ้นเนิน  แต่ถ้าเราให้ความสำคัญกับทุกขณะของการย่างก้าว  โดยไม่คำนึงว่าจุดหมายจะอยู่อีกไกลเพียงใดแล้ว  ความสุขในการดำเนินชีวิตก็จะมากขึ้น  และเกิดขึ้นได้ตลอดเวลา

(บันทึกโดย จรินทร์ ปภังกรกิจ)