การตัดสินใจเปลี่ยนทางเดินของชีวิต เป็นธรรมดา ที่หัวใจจะว้าวุ่น สมองจะครุ่นคิด อยู่เสมอ

ครั้งแรก...ของการจะได้เป็นครู

ก่อนอื่นต้องบอกว่า คงมีคนลิขิตมาให้แล้ว ว่าเราต้องเป็นครู ผมพยายามที่จะฝืนลิขิตนั้นมาแล้วครั้งหนึ่ง...

ผมเข้าเรียนปีหนึ่ง ในฐานะ ว่าที่ครู มัธยม สาขา เคมี-ชีววิทยา แต่และ ฟิสิกส์ และคณิตศาสตร์ ก็เป็นอุปสรรคและตัวร้ายในเรื่อง ผมตกสองวิชานี้ ทำให้ผมต้อตัดสินใจเปลี่ยนทางเดิน เข้ามาเรียนในสาขาวิชากายภาพบำบัด ทุกอย่างเป็นไปได้สวย ทางเดินไม่ยากแต่ก้ไม่ง่ายนัก จนวันหนึ่ง ผมก็เรียนจบ..และได้เป็นนักกายภาพบำบัดอย่างเต็มตัว การทำงานในสายวิชาที่ได้ร่ำเรียนมา มันถือว่าเป็นสิ่งที่ถนัดที่สุด นึกขอบคุณฟิสิกส์ และคณิตศาสตร์เสมอที่วันนั้นให้ F ผมมา....

แต่เหตุการณ์ที่ไม่คิดว่ามันจะเกิดขึ้น..."ความเบื่อหน่าย" มันเริ่มมาสะกิดหัวใจและสมอง เริ่มอิ่มกับการทำงาน กับคนไข้ ตัดสินใจเรียนต่อโท โดยที่คิดแค่ว่าอยากจบโท ก็แค่นั้น..ใครจะไปรู้ยิ่งเรียน ยิ่งอยากไปจากที่ทำงานซะวินาทีนั้น...

สุดท้าย...ตัดสินใจที่จะบิน และบินไปไกลซะทีเดียว ทุกอย่างลงตัว ผมได้รับการบรรจุเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัย เป็นว่าที่อาจารย์...อีกแค่ 3 เดือนก็จะได้เป็นอาจารย์อย่างเต็มตัว ...อีกแค่ 3 เดือน ก็จะได้กลับไปทำหน้าที่ "ครู" ที่ใครก็ไม่รู้ที่ได้ลิขิตไว้ตั้งแต่แรก...

ทางเดินใหม่สายนี้ จะเป็นอย่างไร คงต้องแอบลุ้นกันไป..